ถงลั่วอีเห็นเจียงไห่เฉามองเธอด้วยสายตาซับซ้อน จึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย «ไม่คิดล่ะสิว่าภรรยาของคุณอย่างฉันจะโชคดีขนาดนี้»
แค่ค่าความโชคดีนิดเดียวก็ได้ผลขนาดนี้เลยเหรอ?
ถงลั่วอีไม่กล้าคิดเลยว่าถ้าค่าความโชคดีของเธอถึง 100 จะโชคดีขนาดไหน
ปลาวาฬว่ายมาหาถึงที่หรือไง?
เฮอะ ก็ไม่แน่หรอกนะ~
«รีบขุดขึ้นมาสิ!» ถงลั่วอีเตือน
เจียงไห่เฉาถึงได้สติ เขารู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง ผู้หญิงร้ายกาจคนนี้ถึงกับใช้มารยาหญิงกับเขา
น่าหงุดหงิดจริง ๆ
เจียงไห่เฉากลั้นความอึดอัดที่อธิบายไม่ถูกไว้ในใจ ก่อนพูดเสียงอู้อี้ «ถอยไปหน่อย หน่อไม้ทะเลเป็นสัตว์ที่อยู่รวมกัน รอบ ๆ น่าจะมีอีกเยอะ»
ถงลั่วอีถอยห่างออกไปอีกหน่อย
เจียงไห่เฉาใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงขุดหน่อไม้ทะเลได้เต็ม ๆ 12 ตัว แต่ละตัวอวบใหญ่สมบูรณ์ หนักประมาณ 4 เหลี่ยง
หน่อไม้ทะเลเป็นของหายาก ลอบขายกันได้ถึงชั่งละ 1 หยวน
นี่อย่างน้อยก็มี 5 ชั่ง
เขาหันไปมองถงลั่วอีที่นั่งยอง ๆ รออย่างว่าง่ายอยู่ข้าง ๆ เธอไม่โวยวายตลอดหนึ่งชั่วโมงเต็ม แบบนี้ต้องมีอะไรแอบแฝงแน่
ถงลั่วอีกำลังนึกถึงวิธีกินหอยงวงช้างอยู่ หน่อไม้ทะเลก็คือหอยงวงช้างขนาดเล็ก เธอเคยกินมาไม่น้อย
บำรุงร่างกายที่สุดก็คงต้องตุ๋นเป็นน้ำแกง นอกจากนี้จะผัดไฟแรง หรือใส่ผักดองลงไปต้มเป็นน้ำแกงก็ได้เหมือนกัน
ถงลั่วอีไม่เลือกกินอยู่แล้ว
เห็นเจียงไห่เฉาขุดเสร็จแล้ว ถงลั่วอีก็ลุกขึ้นปัดกางเกง «กลับบ้านกันเถอะ กลับไปตุ๋นน้ำแกงกิน»
เจียงไห่เฉาขมวดคิ้ว «ไม่อยากเอาไปขายแล้วเหรอ?»
เจียงไห่เฉาคิดว่าถงลั่วอีจะให้เขาแอบเอาไปขายในตลาดมืด แล้วใช้เรื่องนี้เป็นจุดอ่อนมาบีบเขา
ถงลั่วอีร้อง «อ๊ะ» ก่อนตอบ «เรื่องผิดกฎหมายแบบนั้นฉันไม่ทำหรอก»
ตอนนี้เป็นปี 1973 ภายใต้ระบบสังคมเช่นนี้ ไม่อนุญาตให้ซื้อขายกันเองเป็นการส่วนตัว
ถ้าอยากขายให้สหกรณ์อุปโภคบริโภคบนเกาะ ก็ต้องขายผ่านส่วนรวม
อีกอย่าง ตัวตนเดิมของเธอเป็นลูกสาวตระกูลนายทุนที่ถูกส่งลงชนบท
ถงลั่วอีไม่ทำเรื่องแบบนี้หรอก
เธอไพล่มือไว้ข้างหลังแล้วหมุนตัวเดินจากไป ก้าวเท้าอย่างร่าเริง «รีบกลับบ้านกัน ฉันหิวแล้ว»
ถงลั่วอีไพล่มือไว้ด้านหลัง ระหว่างเดินก็เด้งตัวเล็กน้อย ชายเสื้อไหวไปมา แม้แต่ปลายผมก็ยังพลิ้วไหว
ดูราวกับกระต่ายน้อยแสนปราดเปรียว
พอรู้ตัวว่ากำลังคิดอะไร เจียงไห่เฉาก็อดหงุดหงิดตัวเองขึ้นมาไม่ได้ เขาสมองมีปัญหาหรือไง วันนี้ทำไมถึงเอาแต่รู้สึกว่าถงลั่วอีน่ารัก
เธอเป็นผู้หญิงใจร้ายชัด ๆ ยังไม่รู้เลยว่ากำลังวางแผนอะไรเล่นงานเขาอยู่
เจียงไห่เฉาเก็บถังเก่าพัง ๆ ริมทะเลมาใส่หน่อไม้ทะเล แล้วรีบเดินตามไป
พอกลับถึงบ้านก็หนึ่งทุ่มแล้ว ระหว่างทางไม่มีใครอยู่เลย
พอเปิดประตูใหญ่ ถงลั่วอีก็เห็น «หนูดำ» สองตัววิ่งปรู๊ดออกไป ตอนนี้ร่างกายของเธอฟื้นตัวแล้ว มือไม้จึงว่องไว เธอคว้าปกเสื้อเด็กสองคนเอาไว้ได้ในคราวเดียว
«อ้าว หนีทำไม หรือคิดว่าฉันเป็นสัตว์ประหลาดทะเลที่จะจับพวกเธอกิน?»
แม้ฟ้ามืดแล้ว แต่แสงจันทร์ก็ยังสว่างอยู่
อาศัยแสงจันทร์ ถงลั่วอีมองเด็กทั้งสอง คนพี่เป็นเด็กผู้ชายอายุราวเจ็ดแปดขวบ ถูกเธอจับคอเสื้อด้านหลังไว้ กำลังแยกเขี้ยวใส่เธอ ดูเหมือนลูกหมาป่าตัวน้อยไม่มีผิด
คนน้องเป็นเด็กผู้หญิงอายุสี่ห้าขวบ เท้าทั้งสองลอยจากพื้น ดวงตากลมโตชุ่มวาว เห็นชัดว่าถงลั่วอีทำให้เธอตกใจจนเกือบร้องไห้
เจียงไห่เฉาเดินตามหลังมา พอเห็นภาพนี้ เปลือกตาก็กระตุกอย่างแรง
«ถงลั่วอี!»
ถงลั่วอีปล่อยมืออย่างใจเย็น เด็กทั้งสองก็รีบวิ่งไปหลบหลังเจียงไห่เฉา คนละข้างพร้อมมองถงลั่วอีด้วยสายตาระแวดระวัง
เจียงไห่หล่างรีบฟ้องทันที «พี่ใหญ่! ผู้หญิงใจร้ายคนนี้รังแกผมกับน้องอีกแล้ว พี่รีบหย่าเธอเลย! ผมไม่เอาพี่สะใภ้แบบนี้!»
เจียงซานหูเหลือบไปเห็นหน่อไม้ทะเลอวบอ้วนเต็มถัง เด็กน้อยก็ลืมความกลัวเมื่อครู่ไปทันที แล้วถามเสียงอ้อน «พี่ใหญ่ หนูกินนี่ได้ไหม?»
เจียงไห่เฉาชะงัก ก่อนจะรู้สึกจนใจขึ้นมาบ้าง
เขาปรับเสียงให้อ่อนลง «นี่พี่สะใภ้ใหญ่ของเธอเป็นคนขุดมา ต้องไปถามพี่สะใภ้ใหญ่ก่อน»
ตอนแรกเจียงไห่เฉาโกรธอยู่บ้าง เพราะก่อนหน้านี้ถงลั่วอีเคยตีเจียงซานหู พอเห็นภาพเมื่อครู่เขาจึงพูดเสียงแข็งไปหน่อย
แต่เมื่อเงยหน้ามองหญิงสาวที่พิงกรอบประตูอยู่ เธอกอดอก ใบหน้าสวยมีรอยยิ้มประดับ
แม้จะเป็นยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่ในดวงตาที่มองซานหูมีเพียงความเอ็นดู ไม่มีความรังเกียจเลย
ถงลั่วอีชอบเจียงซานหูจริง ๆ เด็กคนนี้น่ารักมาก ดวงตากลมโตชุ่มวาว ตอนวิ่งเปียเล็ก ๆ สองข้างก็แกว่งไปมา
ได้ยินเจียงไห่เฉาพูด เจียงซานหูก็แอบใช้ดวงตากลมโตเหลือบมองถงลั่วอี
ถงลั่วอีย่อตัวลง กวักมือเรียกเจียงซานหู «มานี่สิ»
เจียงไห่หล่างไม่พอใจขึ้นมาก่อน เขารีบดึงเจียงซานหูไว้ «อย่าไป! ก่อนหน้านี้เธอยังตีเธออยู่เลย!»
ถงลั่วอียังคงล่อลวงต่อ «ซานหูน้อย มาจุ๊บพี่สะใภ้สักทีสิ แล้วพี่สะใภ้จะให้กินน้ำแกงหน่อไม้ทะเลนะ»
«เอาซี่โครงหมักไปทอดกับน้ำมันก่อน แล้วเติมน้ำ เห็ดหัวลิงกับหน่อไม้ทะเลหั่นแว่นลงไป น้ำแกงจะขาวข้นเหมือนนม ซดเข้าไปคำเดียวก็หอมหวานสดชื่นสุด ๆ เลย~»
จ๊อก
ถงลั่วอีพูดจบก็ได้ยินเสียงกลืนน้ำลายสองครั้งทันที
ไม่ใช่แค่เจียงซานหูที่กลืนน้ำลาย แม้แต่เจียงไห่หล่างก็กลืนน้ำลายเหมือนกัน
เจียงซานหูเพิ่งห้าขวบ ก่อนหน้านี้แม้ร่างเดิมจะเคยตีเธอ แต่เรื่องถูกจับได้ตั้งแต่แรก เด็กน้อยจึงลืมไปนานแล้ว
ตอนนี้ในหัวเล็ก ๆ ของเธอมีแต่น้ำแกงหน่อไม้ทะเลที่ชวนให้น้ำลายสอ
เจียงซานหูก้าวขาสั้น ๆ เดินอย่างประหม่าไปหยุดตรงหน้าถงลั่วอี แล้วถามเสียงเบา «พี่สะใภ้ใหญ่ อร่อยจริงเหรอ?»
ถงลั่วอีพยักหน้าอย่างจริงจัง «อร่อยสุด ๆ เลย! พี่ยังมีแป้งขาวทำแผ่นแป้งด้วยนะ»
«แผ่นแป้งจากแป้งขาว...!!!» ตอนนี้เจียงซานหูรู้สึกว่าพี่สะใภ้ใหญ่ตรงหน้าเป็นนางฟ้าที่สวรรค์ส่งลงมาเลย
เธอเขย่งปลายเท้าแล้วจุ๊บแก้มถงลั่วอีดังจุ๊บ
ก่อนจะเรียกเสียงหวาน «พี่สะใภ้ใหญ่~~»
ถงลั่วอีถูกความน่ารักเล่นงานเข้าเต็ม ๆ จึงหัวเราะอย่างเบิกบาน «ฮ่า ๆ ๆ รออยู่นี่นะ พี่ไปเอาของก่อน แล้วให้พี่ใหญ่ทำให้กิน»
เธอลุกขึ้นเตรียมไปดูของที่ระบบมอบให้
พอร่างของเธอลับตาไป เจียงไห่หล่างก็พูดอย่างผิดหวัง «เจียงซานหู ไม่ใช่ตกลงกันแล้วเหรอว่าจะร่วมมือกันจัดการผู้หญิงใจร้ายคนนั้น ทำไมเธอทรยศพี่ล่ะ!»
เจียงซานหูไพล่มือไว้ด้านหลัง หดคอเล็กน้อยแล้วพูดเสียงเบา «หนูอยากกินนี่นา อีกอย่าง พี่สะใภ้ยิ้มแล้วสวยมากเลย»
เจียงซานหูเงยหน้ามองเจียงไห่เฉาที่เงียบมาตลอด แล้วพูดขึ้นมาทันที «พี่ใหญ่ พี่สะใภ้หอมจังเลย»
เมื่อครู่ตอนเธอจุ๊บ ก็รู้สึกว่าพี่สะใภ้หอมมาก
ไม่รู้เจียงไห่เฉาคิดอะไรขึ้นมา ใบหูพลันร้อนวูบ เขากระแอมเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน
«พี่ไปห้องครัวก่อน»
มองเงาสองร่างที่แยกย้ายกันไปคนละทาง เจียงซานหูก็เกาหัวแล้วถาม «พี่รอง พี่ใหญ่เป็นอะไรไปเหรอ?»
เจียงไห่หล่างอายุเจ็ดขวบ จะไปรู้จักคำว่าเขินได้ยังไง
เขาเดาเอาว่า «บางทีพี่ใหญ่อาจอยากกินเหมือนกันก็ได้»
เจียงซานหูมองเจียงไห่หล่าง แล้วถามอย่างไร้เดียงสา «พี่รองไม่อยากกินเหรอ?»
เจียงไห่หล่าง: .......
คราวนี้ดีเลย เขาหน้าแดงไปด้วย เพราะตัวเองก็อยากกินเหมือนกัน
ถงลั่วอีกลับเข้าห้อง ปลดล็อกหีบไม้ของเธอ ข้างในมีของเพิ่มขึ้นมาจริง ๆ
ถงลั่วอีพอใจ เปิดระบบนักกิจกรรมผู้กระตือรือร้นขึ้นมา
ด้านบนมีข้อมูลส่วนตัวของถงลั่วอี นอกจากภารกิจบังคับประจำวันแล้ว ยังมีภารกิจประจำด้วย
【ภารกิจประจำ
1. ช่วยเหลือผู้อื่น: อาสาช่วยคนรอบข้าง 1 คน
2. ตะปูตัวเล็ก: ตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้สำเร็จ
3. ประหยัดอดออม: ไม่ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย ทบทวนตัวเองในช่วงค่ำ】