ทำภารกิจประจำวันให้สำเร็จในแต่ละวัน ก็จะได้รับเสบียงพื้นฐาน ซึ่งประกอบด้วยเงิน 2 หยวน แป้งสาลีขาว 1 จิน (ข้าวสาร) และเนื้อหมู 1 ชิ้น
เช็กชื่อครบ 1 สัปดาห์ จะได้รับคูปองน้ำตาลครึ่งจิน
เช็กชื่อครบ 1 เดือน จะได้รับหมูทั้งตัว 1 ตัว
ถงลั่วอีรู้สึกว่าสวรรค์ยังเมตตาเธออยู่ไม่น้อย สมกับเป็นระบบนักกิจกรรมผู้กระตือรือร้นจริง ๆ ช่วยเธอเต็มที่เลย!
ถงลั่วอีคว้าลูกอมต้าป๋ายทู่มากำมือหนึ่ง ยัดใส่กระเป๋า จากนั้นก็เอาเห็ดหัวลิงอบแห้งกับซี่โครงหมูออกมาทั้งหมด รวมถึงแป้งเส้นละเอียดด้วย
ชาติที่แล้วเธอทำงานอย่างขยันขันแข็ง ก็เพื่อจะได้มาเสวยสุขในชาตินี้นี่แหละ
พอเดินออกจากห้อง ก็เห็นเด็กตัวน้อยสองคนนั่งอยู่ตรงธรณีประตูห้องโถง มองเธอตาปริบ ๆ
ถงลั่วอีนึกถึงภารกิจประจำวันข้อสอง สกรูตัวเล็ก
ตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี
หน้าที่ของเธอคืออะไรน่ะหรือ? เป็นภรรยา เป็นเมีย และเป็นคนที่มีหน้าที่เสวยสุข
ถงลั่วอีหยุดเดิน ก่อนจะรีบตะโกนเรียกจากหน้าห้องครัวว่า “พี่ไห่เฉา~”
เจียงไห่เฉาเซถลา เกือบล้มในห้องครัว
หลังจากเรียกเขาว่าสามี แล้วก็สหายเสี่ยวเจียง ตอนนี้ยังมีพี่ไห่เฉาเพิ่มมาอีกคนสินะ?
เจียงไห่เฉาพยายามข่มมุมปากที่อยากยกยิ้มเต็มที ก่อนจะเดินมาหาถงลั่วอี
ถงลั่วอียัดของใส่อ้อมแขนเจียงไห่เฉาทันที แล้วออดอ้อนว่า “พี่ไห่เฉา ฉันแต่งงานกับพี่ก็ไม่ได้แต่งมาเพื่อปรนนิบัติพี่สักหน่อย เพราะงั้นพี่จะปรนนิบัติฉันใช่ไหม?”
เธอเอียงศีรษะ ดวงตาคู่นั้นสุกสกาวจับตาอยู่ใต้แสงจันทร์
ขนตางอนยาว ยามกะพริบตาก็ไหวระริก
เจียงไห่เฉาพยักหน้าราวกับถูกมนตร์สะกด “ใช่”
พอตอบไปแล้วเจียงไห่เฉาก็เสียใจทันที แต่ถงลั่วอีกลับดีใจ เธอยื่นมือพลิกตัวเขาให้หันไปทางห้องครัว แล้วดันเข้าไปข้างใน “ทำตามที่ฉันบอกเมื่อกี้นะ เอาแป้งสาลีขาวมาทำแผ่นแป้งให้ฉันกิน ฉันอยากกินแป้งสาลีขาวล้วน ๆ”
“เร็วเข้า”
พอเจียงไห่เฉาเดินเข้าครัว ถงลั่วอีก็หันไปเห็นแววตาไม่อยากเชื่อของเด็กสองคน
ถงลั่วอียิ้มเจ้าเล่ห์ พลางหยิบลูกอมต้าป๋ายทู่ออกมาสองเม็ด ล่อพวกเขาว่า “แหม พี่ใหญ่ของพวกเธอเหนื่อยแล้ว ต้องใช้เก้าอี้เอนของคุณปู่สักตัว ถ้าใครยกมาให้ได้ ลูกอมต้าป๋ายทู่นี่ก็เป็นของคนนั้น”
เจียงไห่เฉาที่ได้ยินจากในครัวถึงกับหน้าเหยเก ตกลงใครกันแน่ที่ต้องใช้เก้าอี้เอน?
แต่เขาก็ไม่ได้ห้ามอะไร
ถ้าวันนี้ถงลั่วอีแค่แกล้งทำ อีกสองวันเขาจะหาทางหย่ากับเธอ
ให้โอกาสเธอเป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน
ลูกอมต้าป๋ายทู่ขาวจั๊วะจนแสบตาไม่ต่างจากฟันของถงลั่วอี เจียงไห่หล่างกับเจียงซานหูสบตากัน ก่อนจะลืมความร้ายกาจของเจ้าของร่างเดิมไปเสียสนิท
“ผมไปเอง! ผมไป!”
เจียงไห่หล่างพุ่งออกไปเหมือนลูกกระสุน ส่วนเจียงซานหูก็วิ่งตามต้อย ๆ
ทั้งคู่ช่วยกันหอบเก้าอี้เอนออกมา เก้าอี้ตัวนั้นเป็นแบบโบราณ ประกอบขึ้นจากข้อต่อไม้ทั้งหมด
ทำจากไม้เนื้อแข็งทั้งตัว และยังทาน้ำมันไม้ถงไว้ด้วย
ผิวของเจียงไห่หล่างคล้ำแดดมาก แต่พอยิ้มแล้วฟันขาวทั้งปาก เสียดายที่ฟันหน้าหลุดไปซี่หนึ่ง
“พี่สะใภ้ใหญ่ นั่งสิครับ นั่งเลย”
ถงลั่วอียกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอนกายลงนอนอย่างสบายอารมณ์
ได้เกิดใหม่ทั้งที เธอก็ต้องมาเสวยสุขสิ
【ทำภารกิจช่วยเหลือผู้อื่นสำเร็จ ช่วยเจียงไห่เฉายกเก้าอี้เอนออกมา】
【ทำภารกิจสกรูตัวเล็กสำเร็จ ภรรยาตัวน้อยที่ชอบอู้งาน】
เห็นว่าภารกิจสำเร็จแล้ว ถงลั่วอีก็พอใจ เธอยื่นลูกอมต้าป๋ายทู่ให้เด็กทั้งสองคนคนละเม็ด
“เอ้า กินสิ”
เป็นลูกอมต้าป๋ายทู่จริง ๆ เด็กทั้งสองกลืนน้ำลายกันอึกใหญ่ แต่พอรับมาแล้วกลับยังไม่กินทันที
ถงลั่วอีหันไปถามอย่างสงสัย “ทำไมไม่กินล่ะ?”
เจียงซานหูประคองลูกอมไว้ด้วยสองมือ พูดเสียงนุ่มนิ่มว่า “หนูอยากแบ่งกับแม่ค่ะ”
เจียงไห่หล่างบอกว่า “ผมอยากแบ่งให้พี่ใหญ่กิน”
ถงลั่วอีอดหัวเราะไม่ได้ เด็กสองคนนี้รู้จักคิดจริง ๆ
เสียงไอเบา ๆ ดังมาจากห้องของแม่เจียง ราวกับเจ้าตัวเอามือปิดปาก พยายามกลั้นเสียงไอไว้
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ทั้งที่เจียงไห่เฉาเป็นหัวหน้าเรือ แต่ครอบครัวกลับไม่ร่ำรวย ก็เพราะคะแนนแรงงานที่หักส่วนแบ่งอาหารออกแล้ว ที่เหลือเขาเอาไปซื้อยาให้แม่ทั้งหมด
เกาะแห่งนี้ห่างไกลความเจริญอยู่แล้ว ยาก็ยิ่งแพง
ถงลั่วอีคิดว่าโรคของแม่เจียงรักษาด้วยยาอย่างเดียวไม่ได้ ต้องบำรุงร่างกายด้วย
บนเกาะไม่มีเนื้อสัตว์ ส่วนอาหารที่ทำจากธัญพืชละเอียดก็ต้องรอถึงช่วงปีใหม่ถึงจะได้กินสักคำ กินแบบนี้ ต่อให้กินยามากแค่ไหนก็ไม่หายดีหรอก
ถงลั่วอีถอนหายใจในใจ ก่อนจะยื่นมือไปลูบศีรษะเจียงซานหู
“กินเองเถอะ แม่ไออยู่ กินลูกอมแล้วไม่เหมาะ เดี๋ยวเสมหะจะยิ่งเยอะ”
“จริงเหรอคะ?”
“จริงสิ” ถงลั่วอีพยักหน้า จากนั้นก็ลุกขึ้น แต่ไม่ได้ลูบหัวเจียงไห่หล่าง
ผมตั้งชี้เหมือนเม่นแบบนี้ ถ้าลูบแล้วคงทิ่มมือแน่ “เธอก็กินเองด้วย ฉันจะปล่อยให้พี่ใหญ่ของเธอขาดลูกอมสักเม็ดได้ยังไง?”
พูดจบถงลั่วอีก็ลุกเดินไปทางห้องครัว
เจียงไห่หล่างมองตามแผ่นหลังของถงลั่วอี แล้วก้มมองลูกอมในมือ เขาทนความอยากกินไม่ไหว แกะกระดาษห่อแล้วเอาเข้าปากทันที
หอมมัน หวานชื่นใจ ชั่วขณะนั้นเจียงไห่หล่างลืมเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมเคยตีเขาไปจนหมด
นี่แหละที่เรียกว่าจำแต่ของกิน ไม่จำบทเรียน
กลิ่นอายชีวิตในครัวปะปนกับกลิ่นหอมไหม้ของฟืนลอยออกมา เปลวไฟในเตากระโดดปะทุเบา ๆ ส่องให้ใบหน้าด้านข้างสีทองแดงของเจียงไห่เฉาเป็นแสงเงาสลับกัน
ชายร่างสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบยืนอยู่หน้าเตาดินที่คับแคบ จนเตาดูเตี้ยลงไปถนัดตาเมื่อเทียบกับรูปร่างของเขา
มือเขากำก้อนแป้งไว้ ข้อนิ้วหยาบกร้านนวดกดลงบนก้อนแป้ง
แป้งละเอียดแบบนี้ เขาเคยได้กินแค่ตอนยังเด็กและพ่อยังอยู่
หางตาเหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งเดินเข้ามา แผ่นหลังของเขาพลันเหยียดตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว หูคอยจับเสียงฝีเท้าของเธออยู่ตลอด
ถงลั่วอีเขย่งปลายเท้า เอามือไพล่หลัง ทำทีเหมือนไม่มีอะไรแล้วค่อย ๆ เดินเข้ามา
กลิ่นหอมหวานจาง ๆ ลอยมาแตะปลายจมูก ไม่เข้ากับกลิ่นฟืนในครัวเลยสักนิด
เขากำลังจะบอกให้เธอออกไป เขาทำเองได้
เพิ่งอ้าปาก ถงลั่วอีก็คว้าโอกาสยื่นมือเล็ก ๆ เข้ามา
ลูกอมต้าป๋ายทู่ที่แกะกระดาษห่อแล้วถูกยัดเข้าปากเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว
ปลายนิ้วของเธอนุ่มนิ่ม เฉียดผ่านริมฝีปากหนาแห้งของเขา แผ่วเบาราวกับสัมผัสเพียงครั้งเดียว
เจียงไห่เฉาแข็งทื่อไปทั้งตัว ก้อนแป้งในมือร่วงกลับลงอ่างดังตุบ
สัมผัสอุ่นนุ่มยังคงค้างอยู่บนริมฝีปาก ทั้งยังเหลือไออุ่นจาง ๆ จากปลายนิ้วของเธอ
ความหวานเข้มข้นละลายแผ่ซ่านในปาก ก่อนจะไหลจากปลายลิ้นลงสู่ลำคอ
ลูกอมต้าป๋ายทู่เป็นของดี หวานจนเลี่ยนอยู่บ้าง
เขาหันขวับ ดวงตาดำลึกราวกับหมึกจับจ้องใบหน้าของถงลั่วอีตรง ๆ คิ้วขมวดเล็กน้อย แววตาซ่อนความระแวดระวังที่พยายามข่มไว้
“เธอทำอะไร?”
เสียงของเขาทุ้มแหบกว่าปกติ แฝงความตึงเครียดที่ยากจะสังเกตเห็น
ถงลั่วอียิ้มจนดวงตาโค้ง ขนตายาวชัดเจนทุกเส้นเมื่อถูกแสงไฟจากเตาส่องกระทบ
เธอพูดอย่างเจ้าเล่ห์ว่า “ฮิ ๆ ฉันเปลี่ยนใจแล้ว นอกจากแผ่นแป้ง ฉันยังอยากกินบะหมี่สักชามด้วย เส้นต้องเล็กหน่อย นุ่มหน่อยนะ”
ลูกอมละลายในปาก เจียงไห่เฉาถอนหายใจเงียบ ๆ
“ได้ ยังมีข้อเรียกร้องอะไรอีกไหม?”
เห็นแก่ที่น้องชายกับน้องสาวได้กินลูกอมกันแล้ว เขายินดีทำตามคำขอของถงลั่วอี
ที่จริงเรื่องแค่นี้ไม่ได้ยากอะไร
เจียงไห่เฉาถึงกับคิดว่าถงลั่วอีจะเรียกร้องให้มากกว่านี้ก็ได้ เพราะลูกอมต้าป๋ายทู่ไม่เพียงแพง ยังต้องใช้คูปองน้ำตาลซื้ออีกด้วย
เมื่อก่อนถงลั่วอีไม่ต้องพูดถึงลูกอมเลย แม้แต่ด้ายสักเส้นก็ไม่ยอมให้เขา
ตอนนี้ทั้งให้ลูกอม ให้เนื้อ แถมยังให้แป้งสาลีขาวราคาแพง เจียงไห่เฉาอดระแวงไม่ได้