บทที่ 5 ถ้าเป็นแบบนี้ได้ตลอดก็คงดี
ถงลั่วอีออดอ้อนเก่งมาก เธอมองเจียงไห่เฉาด้วยแววตาแง่งอน ก่อนพูดอย่างจำใจว่า “โธ่เอ๊ย เดิมทีก็ไม่มีแล้วต่างหาก”
“ในเมื่อคุณพูดขนาดนี้ งั้นก็...”
เจียงไห่เฉาคิดในใจว่าเป็นอย่างที่คิด ของของผู้หญิงคนนี้กินง่ายเสียที่ไหน
เขาก้มตามองถงลั่วอีเงียบ ๆ รอว่าเธอจะเรียกร้องอะไรไร้เหตุผลออกมา
ถงลั่วอีโค้งตาหยี ยิ้มจนเห็นลักยิ้มตื้น ๆ สองข้าง “งั้นช่วยต้มน้ำให้อาบหน่อยนะ~”
เสียงท้ายประโยคของเธอสูงขึ้นนิด ๆ ฟังดูออดอ้อน “ขอบคุณนะคะคุณสามี~”
ถงลั่วอีอยากอาบน้ำมานานแล้ว พอพูดจบก็ไม่สนใจว่าเจียงไห่เฉาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร เธอเขย่งปลายเท้าหมุนตัวจากไปอย่างร่าเริง
ปลายผมดำขลับพลิ้วไหวไปตามจังหวะหมุน ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ
ชายเสื้อกระเพื่อมตาม ก่อนเจ้าตัวจะกระโดดโลดเต้นออกจากครัวไป
เจียงไห่เฉานิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่
แค่น้ำอาบเนี่ยนะ?
เขานึกว่าถงลั่วอีจะเรียกร้องอะไรที่มากกว่านี้เสียอีก สุดท้ายก็แค่นี้เอง
เขาก้มมองแป้งโดในกะละมัง แล้วอดใช้หลังมือถูมุมปากไม่ได้ กลิ่นหอมนมยังอบอวลอยู่ในปาก
“แม่คนเรื่องมาก”
เขาพึมพำเสียงเบา แต่ไม่ได้ฟังดูรำคาญแม้แต่น้อย กลับแฝงความเอ็นดูที่ตัวเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว
เธอนอนต่ออีกพักหนึ่ง บางทีเกาะกลางทะเลยามค่ำคืนอาจสบายเกินไป ถงลั่วอีเกือบหลับไปแล้ว
กลิ่นหอมเป็นสิ่งที่ปลุกเธอให้ตื่นขึ้นมา
พอลืมตา เธอก็เห็นเด็กตัวเล็กสองคนยอง ๆ อยู่ตรงปากครัว น้ำลายแทบหยด
เจียงไห่เฉาตะโกนจากในครัวว่า “ไห่หล่าง ยกโต๊ะเตี้ยกับเก้าอี้เล็กออกไปหน่อย”
เจียงไห่หล่างลุกขึ้นรับคำทันที “ครับพี่ใหญ่ มาแล้ว”
ไม่นานกับข้าวก็ถูกจัดวางเต็มโต๊ะเตี้ยในลานบ้าน
มีซี่โครงหมูต้มหน่อไม้ทะเลหม้อใหญ่ น้ำซุปเคี่ยวจนขาวขุ่นเหมือนนม โรยต้นหอมเล็กน้อย ทั้งสี กลิ่น และรสชวนกินไปหมด
อีกจานเป็นแป้งแผ่นทำจากแป้งสาลีขาวทอดจนสุก ขนาดเท่าฝ่ามือ เนื้อแห้งหอมกลิ่นข้าวสาลี
เจียงไห่เฉายกชามใหญ่อีกใบออกมา ข้างในเป็นบะหมี่ต้มจนนุ่ม ปริมาณไม่มากนัก
เขาวางชามตรงหน้าถงลั่วอี พลางถอดผ้ากันเปื้อน “กินเถอะ กินเสร็จแล้วก็อาบน้ำเข้านอน พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานอีก”
ถงลั่วอีนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารคนเดียว แม้แต่เด็กน้อยสองคนที่น้ำลายสอก็ไม่ได้มานั่งด้วย กลับเดินตามเจียงไห่เฉาเข้าไปในครัว
เธอยังได้ยินเจียงไห่หล่างอ้อนวอนเสียงเบา “พี่ใหญ่ ผมขอซดน้ำลวกหม้อสักคำได้ไหม ในนั้นยังมีกลิ่นแป้งสาลีขาวอยู่เลย”
ถงลั่วอีชะงัก ก้มมองน้ำซุปหม้อใหญ่ตรงหน้า
ถงลั่วอี: ????
เจียงไห่เฉาคงคิดว่านี่เป็นของที่เธอจะกินคนเดียวหรือไง เธอจะมีกระเพาะแบบไหนถึงกินเยอะขนาดนี้หมดในคราวเดียวได้
อีกอย่าง ภารกิจทั้งหมดก็เป็นเจียงไห่เฉาที่ช่วยเธอทำ
อยากให้วัวควายวิ่งเร็ว ก็ต้องให้อาหารดี ๆ เธอไม่ใช่เจ้านายขี้เหนียวสักหน่อย
เจียงไห่เฉาลูบหัวน้องทั้งสอง ปลอบว่า “รอถึงตรุษจีนปีหน้า พี่ใหญ่จะห่อซาลาเปาไส้หมูให้กิน”
“ของพี่สะใภ้ใหญ่ห้ามแตะ”
เด็กทั้งสองหงอยลงเล็กน้อย ที่จริงเจียงไห่หล่างอยากบอกว่า เมื่อครู่พี่สะใภ้ใหญ่เป็นคนบอกให้พวกเขากินเองแท้ ๆ
แต่พวกเขาไม่กล้ากิน กลัวว่าพี่สะใภ้ใหญ่จะโกรธอีก
แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียงถงลั่วอีเรียก
“ออกมา”
เจียงไห่เฉาขมวดคิ้ว จูงมือน้องทั้งสองเดินออกไป ก็เห็นถงลั่วอีกำลังยิ้มให้เขา
“ซานหู ไห่หล่าง ไปยกเก้าอี้เล็กมาสี่ตัว แล้วก็เอาชามกับตะเกียบมาด้วย จากนั้นไปเรียกแม่มานะ”
“หา?”
เด็กน้อยทั้งสองงุนงงไปหมด
ถงลั่วอีขี้เกียจพูดให้มากความ จึงทำหน้าขรึม “พี่สะใภ้ใหญ่พูดแล้วไม่ศักดิ์สิทธิ์หรือไง ยังไม่รีบไปอีก!”
เจียงไห่หล่างเงยหน้ามองสีหน้าพี่ชาย
อืม...ดูไม่ออกเลย
เขาตบไหล่เจียงซานหูเบา ๆ “น้องเล็ก ไปเรียกแม่มา พี่ไปยกเก้าอี้เอง”
“ได้!”
เจียงซานหูไม่ได้คิดมากเหมือนพี่ชาย ขาสั้น ๆ รีบพาตัวเองวิ่งไปที่ห้องของแม่
เจียงไห่เฉามองถงลั่วอี เธอนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ย เอามือทั้งสองข้างเท้าคาง สายตาจับจ้องหม้อซุปหน่อไม้ทะเลอย่างใจจดใจจ่อ
วันนี้เธอเปลี่ยนไปมากจริง ๆ เจียงไห่เฉาไม่รู้จะพูดอะไรอยู่พักหนึ่ง
ที่จริงแม่เจียงก็ยังไม่ได้นอน เธอคันคออยู่บ่อย ๆ กลางคืนจึงนอนไม่ค่อยหลับ
พอลูกสาวคนเล็กวิ่งเข้ามา แม่เจียงก็พยุงตัวลุกขึ้นอย่างอ่อนแรง “ซานหู มีอะไรเหรอ?”
เจียงซานหูจับมือแม่ ประคองพาออกไปข้างนอก “แม่คะ พี่สะใภ้ใหญ่เรียกไปกินข้าวค่ะ”
“พี่สะใภ้ใหญ่ของลูกเหรอ?”
แม่เจียงตกใจมาก ตอนแรกที่ลูกสะใภ้คนโตแต่งเข้าบ้าน แม่เจียงก็ดีใจ
แต่ตลอดเดือนที่ผ่านมา ลูกสะใภ้คนนี้ก่อเรื่องไม่น้อย ทั้งยังดูแคลนแม่สามีอย่างเธอ เพราะอย่างนั้นถ้าหลบได้ก็หลบ
ไม่อยากสร้างปัญหาให้ลูกชาย
แต่วันนี้ลูกสะใภ้กลับเป็นฝ่ายเรียกเธอออกไปกินข้าวเองอย่างนั้นหรือ?
พอแม่เจียงเดินออกมา ถงลั่วอีก็หันไปมอง
หญิงวัยกลางคนสูงราว 150 เซนติเมตร ร่างผอมบางราวกับกระดาษ ดูเหมือนลมพัดวูบเดียวก็ปลิวไปได้
ใบหน้าของแม่เจียงดูอ่อนโยน เจียงซานหูน่าจะหน้าตาเหมือนแม่ที่สุด
พูดได้ว่าแม่เจียงเหมือนสาวน้อยน่ารักในวัยชรา
เมื่อนึกถึงคำนี้ ถงลั่วอีก็ยิ้มแล้วลุกขึ้น เดินไม่กี่ก้าวก็ไปถึงข้างแม่เจียง ก่อนจะคล้องแขนอีกฝ่ายอย่างเป็นกันเอง
เธอเรียกเสียงหวาน “คุณแม่~”
สีหน้าแม่เจียงราวกับเห็นผี ตลอดเดือนที่ผ่านมา ถงลั่วอีด่าเธอว่าเป็นยายแก่หนังเหนียวยังถือว่าเพราะแล้ว ตอนนี้กลับเรียกแม่ได้ด้วยหรือ?
ถงลั่วอีขำอยู่ในใจ สาวน้อยน่ารักพอแก่แล้วก็ยังน่ารักอยู่ดีนี่นา
เธอพาแม่เจียงไปนั่งข้างโต๊ะ จากนั้นแบ่งบะหมี่ในชามออกเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งให้เจียงซานหู
อีกครึ่งเลื่อนมาตรงหน้าแม่เจียง
“แม่คะ อาการป่วยของแม่เป็นเพราะร่างกายอ่อนแอ ถ้าบำรุงร่างกายควบคู่กับกินยา ผลก็จะยิ่งดีขึ้นค่ะ”
“ไม่อย่างนั้น ต่อให้กินยาเยอะแค่ไหนก็เปล่าประโยชน์”
“นี่ค่ะ กินซี่โครงอีกชิ้นสิ เห็ดนี่สดหวานมากเลย”
คนทั้งสี่ในบ้านเจียงมองถงลั่วอีราวกับเห็นผี เธอกลายเป็นคนใจกว้างขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน
แม่เจียงมองแป้งสาลีขาวในชามแล้วอดกลืนน้ำลายไม่ได้
เธอหันไปมองลูกชายคนโตเพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
เจียงไห่เฉาอธิบายไม่ได้ เขาเองก็งุนงงเหมือนกัน
แต่เมื่อเห็นถงลั่วอีกินอย่างเอร็ดอร่อย เขาก็พูดว่า “แม่ครับ ลั่วอีพูดถูก แม่ควรบำรุงร่างกายสักหน่อย”
เจียงซานหูพูดเสียงใส “แม่คะ หนูแบ่งของหนูให้แม่อีกหน่อยดีไหม กินเยอะ ๆ จะได้หายเร็ว ๆ!”
ถงลั่วอียื่นมือห้าม กลืนแป้งแผ่นในปากลงไปก่อนพูดว่า “ดึกแล้วนะคะ ถ้าแม่กินเยอะเดี๋ยวจะย่อยไม่ทัน กินเท่านี้ก็พอแล้ว”
แม้แต่ซี่โครงหมู ถงลั่วอีก็คีบให้เพียงชิ้นเดียว
ร่างกายของแม่เจียงผอมแห้งขนาดนี้ กินมากไปก็เป็นภาระเหมือนกัน
แม่เจียงรีบพยักหน้า แล้วเลื่อนชามของลูกสาวกลับไป “ซานหูกินเองเถอะ”
เจียงซานหูยังเด็ก ใช้ตะเกียบไม่ค่อยคล่อง
เธอจึงฟุบอยู่ข้างชาม ใช้ตะเกียบเขี่ยเส้นบะหมี่เข้าปาก
บะหมี่นี้ต้มด้วยน้ำซุป แม้จะดูจืด ๆ แต่รสชาติกลับสดหวานมาก
ดวงตากลมโตของเจียงซานหูเป็นประกาย “พี่สะใภ้ใหญ่ อาหย่อย!”
ถงลั่วอีคีบหน่อไม้ทะเลชิ้นหนึ่งใส่ชามให้เจียงซานหู แล้วลูบหัวเธออย่างเอ็นดู “อร่อยก็กินเยอะ ๆ เลย”
เจียงไห่หล่างไม่ต้องให้ถงลั่วอีชวน เขาก็ก้มหน้าก้มตากินไม่หยุด
เจียงไห่เฉาเห็นน้ำตาหยดลงในชามของแม่ตอนเธอก้มหน้ากินบะหมี่อย่างชัดเจน
เขาอดหันไปมองถงลั่วอีไม่ได้ แก้มของเธอพองตุ่ยเพราะกำลังกินอยู่
เหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวเล็ก ๆ น่ารักมาก
ถ้าเธอเป็นแบบนี้ได้ตลอดก็คงดี
ลานบ้านเงียบสงบลง เหลือเพียงเสียงเคี้ยวอาหาร บรรยากาศอบอุ่นอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก
แต่แล้วเสียงผู้หญิงแหลมบาดหูก็ดังขึ้นจากหน้าประตูอย่างกะทันหัน
“แหม กินอะไรกันอยู่ หอมเชียว?”
“น้องสะใภ้ไม่ได้บอกหรือไงว่าที่บ้านไม่มีเงิน ตอนนี้กลับได้กินแป้งสาลีขาว แถมยังเอามาให้คุณหนูนายทุนอย่างถงลั่วอีกินด้วยหรือ?”
“ถุย!”