เมื่อเห็นหวังจิ้นจวิน ทุกคนก็พากันหลีกทาง เปิดช่องให้เขาเดินผ่าน
หวังจิ้นจวินเดินตรงเข้ามา มองเจียงฉินหมินที่สีหน้าหม่นคล้ำ แววตาฉายรอยยิ้มพึงพอใจ
เขาเหลือบมองไปด้านหลัง เห็นหลินปิน แล้วเลื่อนสายตาลงไป ก็เห็นปลาจวดปากเหลืองที่ถูกเหยียบอยู่ใต้เท้า
ชั่วพริบตานั้น เขารู้สึกราวกับมีเสียงระเบิดดังสนั่นอยู่ในหัว!
เขาเซถลาไปทั้งตัว ถ้าไม่มีใครประคองไว้ คงล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น
“นี่ นี่ นี่... เป็นไปได้ยังไง!”
หวังจิ้นจวินเบิกตาโตจนแทบถลน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ก่อนหน้านี้ ตอนที่เขาพาหวังหย่งไปบ้านเจียงฉินหมินเมื่อวาน หวังหย่งเคยกังวลว่า ถ้าหลินปินตกปลาจวดปากเหลืองได้จริง ๆ จะทำยังไง?
ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจด้วยซ้ำ ยังรู้สึกว่ามันช่างน่าขำ
เขาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านมาเกือบยี่สิบปี ฝีมือการหาปลาของคนในหมู่บ้านเป็นอย่างไร เขารู้ดีราวกับฝ่ามือตัวเอง อย่าว่าแต่หลินปินเลย ต่อให้หลินฟู่เฉียงยังมีชีวิตอยู่ แล้วรวมเจียงฉินหมินเข้าไปด้วย ก็ไม่มีทางจับปลาจวดปากเหลืองตัวใหญ่ได้
แต่ความจริงที่อยู่ตรงหน้าราวกับมีมือขนาดมหึมาที่มองไม่เห็น ตบหน้าเขาเข้าอย่างจัง
หลินปินไม่เพียงตกปลาจวดปากเหลืองได้
แต่ยังตกได้ตัวใหญ่ขนาดนี้อีก!
เขาใช้ชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิต ยังไม่เคยเห็นปลาจวดปากเหลืองตัวใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย...
ในตอนนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์ดีเซลดังมาจากนอกท่าเรือประมง
หลินปินหันกลับไป เห็นเรือของหวังจิ้นปู้กำลังแล่นเข้ามายังท่าเรือประมงอย่างช้า ๆ
ไม่กี่นาทีต่อมา เรือของหวังจิ้นปู้ก็จอดเทียบข้างเรือของเจียงฉินหมินอย่างมั่นคง