เชือกที่ตึงเขม็งมาตลอดหย่อนลงกะทันหัน ปลาจวดปากเหลืองที่กำลังดิ้นรนอยู่ก็อ่อนแรงลงทันที
เจียงฉินหมินรีบดึงปลาขึ้นมาบนพื้นสารประโยชน์ แล้วก้าวเร็ว ๆ เข้าไปดูตำแหน่งที่หอกปักอยู่
ปลาจวดปากเหลืองตัวใหญ่ขนาดนี้ ถ้าปลากระพงถูกแทงทะลุ ราคาคงตกฮวบแน่!
แต่พอเห็นตำแหน่งที่หอกปักชัด ๆ เขาก็เบิกตากว้างทันที
การแทงปลาด้วยหอกเป็นทักษะที่ต้องอาศัยฝีมืออย่างมาก บางครั้งยังต้องมีพรสวรรค์ด้วย
อย่างปลาจวดปากเหลืองตัวนี้ ต้องรอให้ลำตัวปลาพลิกตะแคง เผยริมฝีปากสีส้มเหลืองออกมา แล้วแทงหอกเข้าไปด้านหลังเบ้าตาให้แม่นยำ
คลาดเคลื่อนเพียงนิดเดียว ก็อาจทำให้ปลากระพงเสียหายได้
แต่หอกที่หลินปินพุ่งออกไปปักลงตรงตำแหน่งด้านหลังเบ้าตาของปลาจวดปากเหลืองพอดี ไม่เอียงไปทางไหนเลย
จังหวะแม่นยำ ตำแหน่งคลาดเคลื่อนไม่ถึงเสี้ยวเดียว ต่อให้เป็นเขาเองก็ยังทำได้ไม่ถึงระดับนี้
หลินปินเดินเข้ามา เห็นสีหน้าของเจียงฉินหมินแล้วก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“น้าเจียง ฝีมือแบบนี้ของผม ต้องฝึกสิบปีถึงจะทำได้ไหมครับ?”
พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าแก่ ๆ ของเจียงฉินหมินก็แดงขึ้น เขาฟังออกว่าหลินปินกำลังเอาคำพูดที่เขาพูดก่อนหน้านี้มาล้อเลียน
แต่เขาก็ต้องยอมรับว่า ต่อให้ให้เวลาตัวเองสิบปี ก็ใช่ว่าจะฝึกจนทำได้แน่
“ไอ้เด็กเวร ยังกล้าเอาฉันมาล้ออีก เชื่อไหมว่าฉันจะซัดแก?”
“แต่แกนี่ทำให้ฉันต้องมองใหม่จริง ๆ!”
“ปลาจวดปากเหลืองตัวใหญ่ขนาดนี้ ฉันเกิดมายังไม่เคยเห็นเลย”
หลินปินหัวเราะออกมา
“น้าเจียง นี่เพิ่งเริ่มต้นเอง ต่อไปเราสองคนร่วมมือกัน ยังไงก็ต้องจับปลาได้ตัวใหญ่กว่านี้แน่!”