จางเจี้ยนชุนลุกจากโต๊ะทำงาน เดินมาจับมือหลินปินพร้อมรอยยิ้ม
“วีรบุรุษมักเกิดจากคนหนุ่มสาวจริง ๆ”
“อายุน้อยขนาดนี้ แต่กลับตกปลาจวดปากเหลืองตัวใหญ่ได้ ช่างดูคนจากภายนอกไม่ได้จริง ๆ”
“ขอดูปลากระพงในไหของคุณหน่อย”
หลายวันก่อนเขาได้ยินมาว่า ชิวจินฝูกับรองผู้จัดการโจวแบ่งหน้าที่ตกปลาจวดปากเหลืองตัวใหญ่ให้คนสองกลุ่ม
เดิมทีเขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก เพราะปลาจวดปากเหลืองก็หายากอยู่แล้ว ส่วนปลาตัวใหญ่ยิ่งหายากเข้าไปใหญ่
เพิ่งผ่านไปแค่สองวัน ชิวจินฝูก็มาบอกเขาว่าตกปลาจวดปากเหลืองตัวใหญ่ได้แล้ว!
ที่สำคัญ คนที่ตกได้ยังเป็นหนุ่มน้อยอีกด้วย นับว่าเหนือความคาดหมายจริง ๆ
หลินปินมองจางเจี้ยนชุน แต่ไม่ได้เปิดไหกรัม
“คุณจาง ขอถามอะไรเกินหน้าที่สักหน่อย ปลากระพงของปลาจวดปากเหลืองตัวใหญ่ที่คุณตามหาซื้อ เอาไปมอบเป็นของขวัญใช่ไหมครับ”
จางเจี้ยนชุนชะงัก สีหน้าตะลึง รอยยิ้มแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
เขากวาดตามองหลินปินตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาฉายแววระแวดระวัง เรื่องนี้เขาไม่เคยบอกใครเลย!
เจ้าหนุ่มนี่รู้ได้ยังไง?
ชิวจินฝูที่อยู่ข้าง ๆ ใจแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม เขารีบใช้ศอกกระทุ้งหลินปินเบา ๆ ส่งสัญญาณให้หยุดพูดเหลวไหล
นี่คือปลากระพงมูลค่ากว่าหมื่นหยวน ถ้าจะเอาไปมอบเป็นของขวัญจริง ๆ ก็ถือเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ทีเดียว
ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ คนทั่วไปคงรับไว้ไม่ไหว
แต่ไม่ว่าจางเจี้ยนชุนจะเอาไปมอบเป็นของขวัญหรือไม่ ในฐานะผู้ขาย หลินปินก็ไม่ควรซักถามว่าปลากระพงจะถูกนำไปใช้ทำอะไร นั่นถือว่าผิดกฎ