หลินปินมองจางเจี้ยนชุนแล้วส่งเสียงฮึดเบา ๆ
“คุณจาง ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนั้น ผมรับไว้ไม่ไหวหรอก”
“ที่คุณมาหาผม ก็เพราะยังอยากได้ปลากระพงอีกไม่ใช่เหรอ?”
“เอาไปสิ หยิบไปเลย!”
หลินปินยื่นมือออกไป ส่งไหกรัมที่ใส่ปลากระพงให้จางเจี้ยนชุน
จางเจี้ยนชุนมองไหกรัมแล้วรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ
ถ้าเป็นเมื่อวาน เขาคงรับปลากระพงชิ้นใหญ่นี้ไว้โดยไม่ลังเล แต่ตอนนี้คนจากคณะกรรมการตรวจสอบวินัยเพิ่งกลับไปได้ไม่นาน เขาจะกล้าเอ่ยปากขอปลากระพงได้อย่างไร
“น้องหลิน เก็บปลากระพงนี้ไว้ก่อนเถอะ”
“ตรงนี้คนเยอะหูตาก็เยอะ เราไปคุยกันในห้องทำงานดีกว่า”
หลินปินยิ้ม “ทำไม อยากเรียก รปภ. มาแย่งของผมเหรอ?”
จางเจี้ยนชุนหน้าแดง รีบยิ้มเจื่อน ๆ “น้องหลิน คุณคิดมากไปแล้ว”
“ผมแค่อยากเชิญคุณไปดื่มชาในห้องทำงาน ไม่มีเจตนาอื่นจริง ๆ”
“หวังว่าน้องหลินจะให้เกียรติกันสักหน่อยนะ?”
เห็นจางเจี้ยนชุนวางท่าทีอ่อนน้อมขนาดนี้ หลินปินก็ไม่ทำเป็นไว้เชิงต่อ
วันนี้เขากลับมามีจุดประสงค์เดียว คือขายปลากระพงออกไป
อย่างที่คนโบราณว่าไว้ คนธรรมดาไร้ความผิด แต่กลายเป็นบาปเพราะแก้วใส ปลากระพงชิ้นใหญ่ขนาดนี้ ด้วยความสามารถในตอนนี้ของเขา เก็บไว้ในมือไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นไม่ช้าก็เร็วต้องเกิดเรื่องแน่
แต่ของมีค่าขนาดนี้ คนทั่วไปซื้อไม่ไหว เขาจึงขายผ่านจางเจี้ยนชุนได้เท่านั้น
ถึงจางเจี้ยนชุนจะไม่ซื้อ ก็ยังแนะนำให้คนอื่นได้
เมื่อวานที่เขาไม่ขาย ก็เพราะอยากให้จางเจี้ยนชุนเห็นฝีมือของเขาเสียก่อน ไม่อย่างนั้นวันหน้าเขาหาของที่แพงกว่านี้มาได้ แล้วจางเจี้ยนชุนกลับเล่นตุกติกฮุบของไป เขาก็คงไม่มีที่ให้ร้องทุกข์