หลินปินเดินตามทางที่ รปภ. เปิดให้ จนมาถึงหน้าห้องทำงาน
แต่ก่อนที่เขาจะเดินออกไป ก็ได้ยินชิวจินฝูร้องเรียก
“น้องหลิน...”
ชิวจินฝูยืนอยู่กับที่ มองหลินปินด้วยสีหน้าจนปัญญา
ถ้าวันนี้หลินปินเดินจากไป ชีวิตสุขสบายของเขาก็คงถึงจุดจบ
หลินปินมองชิวจินฝู “พี่ชิว ทนลำบากไปก่อนนะ พรุ่งนี้พี่ก็จะเข้าใจทุกอย่างเอง”
“คุณจาง ผมขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย!”
“ถ้าไม่อยากติดคุก ก็อย่าเอาของไปให้ใคร!”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากภัตตาคารประจำรัฐ แต่ไม่ได้กลับหมู่บ้านทันที หากไปเปิดห้องพักเตียงคู่ที่โรงแรมรับรองในตัวเมือง
เขารู้ว่าพอวันนี้ผ่านไป จางเจี้ยนชุนต้องมาตามหาเขาแน่
อีกอย่าง ถ้ากลับหมู่บ้านตอนนี้ สถานการณ์ของเขาก็ยิ่งอันตราย สู้จ่ายเงินห้าหยวน นอนพักที่โรงแรมรับรองให้สบายสักคืนยังดีกว่า
ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องผู้จัดการใหญ่ของภัตตาคารประจำรัฐ
จางเจี้ยนชุนจ้องชิวจินฝูเขม็งด้วยสีหน้าเดือดดาล
“ชิวจินฝู เห็นฉันดีใจเก้อแบบนี้แล้ว คุณรู้สึกสนุกมากหรือไง?”
ชิวจินฝูก้มหน้า อยากร้องไห้แต่กลับไม่มีน้ำตา
ใครจะไปคิดว่าหลินปินที่เคยไว้ใจได้มาตลอด จะหักหลังเขากะทันหันแบบนี้?
“คุณจาง ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องจะกลายเป็นแบบนี้”
จางเจี้ยนชุนปรายตามองชิวจินฝูอย่างเย็นชา “ฉันไม่จำเป็นต้องรู้แล้ว อย่างช้าพรุ่งนี้ รีบเก็บข้าวของแล้วไสหัวไปซะ!”
ชิวจินฝูถอนหายใจเบา ๆ ตอนหลินปินเดินจากไป เขาก็เดาออกแล้วว่าตัวเองจะต้องลงเอยแบบนี้
เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงหันหลังเดินออกจากห้องทำงานไปเงียบ ๆ