หลินปินพยักหน้าแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
“ครับ ผมจะกลับไปเอาสมุดทะเบียนบ้านตอนนี้ แล้วเดี๋ยวเอามาส่งให้ครับ”
จางเจี้ยนชุนเห็นหลินปินกำลังจะไป จึงลุกขึ้นตามแล้วพูดว่า “น้องหลิน ไม่ต้องรีบหรอก”
“ดื่มชาต่ออีกสักแก้วไหม เดี๋ยวผมให้คนไปธนาคารเอาตั๋วแลกเงินหนึ่งหมื่นหยวนกลับมาก่อน”
หลินปินยิ้ม “ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นหรอกครับ”
“พอใบอนุญาตประกอบธุรกิจออกมาแล้ว ค่อยโอนเงินเข้าบัญชีของผมโดยตรงก็ได้ครับ”
จางเจี้ยนชุนเลิกคิ้ว “น้องหลิน นายไม่กลัวว่าผมจะเบี้ยวเงินหรือไง”
หลินปินหัวเราะ “ด้วยวิสัยทัศน์ของคุณจาง จะเบี้ยวหนี้คนหาปลาอย่างผมได้ยังไงครับ”
จางเจี้ยนชุนได้ยินดังนั้นก็ยิ้ม ต่อให้เขากล้าเบี้ยวหนี้ใคร ก็ไม่กล้าเบี้ยวหนี้หลินปิน
ครั้งนี้หลินปินช่วยให้เขารอดได้ ก็ย่อมทำให้เขาติดคุกได้เหมือนกัน
เงินหนึ่งหมื่นหยวน แม้จะไม่น้อย แต่เขาก็ไม่ถึงกับทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อนเพราะเงินจำนวนนี้
เมื่อเห็นหลินปินออกจากภัตตาคารประจำรัฐไปแล้ว จางเจี้ยนชุนก็จุดบุหรี่ สูบไปได้ครึ่งมวนก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
“เข้ามา”
วินาทีถัดมา โจวอิงผลักประตูเข้ามาอย่างเร่งรีบ
เธอมองจางเจี้ยนชุนแล้วค่อย ๆ ก้มหน้าลง “คุณจาง ฉันขอโทษค่ะ”
“ทางฉันยังสืบข่าวเรื่องปลากระพงไม่ได้เลยค่ะ”
“โทษหลินปินคนนั้นเลยค่ะ ถ้าเขาไม่เข้ามาขัดขวาง เรื่องสำคัญที่คุณจะเอาของไปมอบให้ผู้ใหญ่ก็คงไม่เสียเวลา”
“ฉันเคยบอกแล้วว่าหลินปินคนนี้นิสัยไม่ดี แต่ชิวจินฝูไม่ยอมฟัง ยืนกรานจะมอบงานนี้ให้เขาทำ!”
“สุดท้ายก็สร้างปัญหาใหญ่โตขนาดนี้ คุณไล่เขาออกก็สมควรแล้วค่ะ!”