ชิวจินฝูจ้องเฮยตั้นเขม็ง เพิ่งจะได้สติ
ถ้าไม่ใช่เพราะเฮยตั้น เขาจะไปมีเรื่องกับหลินปินได้ยังไง?
ถ้าไม่มีเรื่องกับหลินปิน เขาก็ไม่ต้องยอมขึ้นราคาสูงถึงชั่งละหนึ่งหยวนสองเหมาเพื่อซื้อปลาชุดนี้!
วันนี้ยังดีที่หลินปินยอมอ่อนข้อ ถ้าเป็นคนอื่นคงหันหลังเดินหนีไปแล้ว เขาต้องตกงานเพราะเฮยตั้นแน่
คิดมาถึงตรงนี้ สายตาของชิวจินฝูแทบจะพ่นไฟออกมา
“เฮยตั้น แกออกมาเดี๋ยวนี้!”
เฮยตั้นตัวสั่นเทิ้ม ยืนตะลึงอยู่กับที่ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิด แต่ถึงเขาจะไม่ขยับ พวกลูกมือในครัวรอบข้างก็หลีกทางให้อย่างรู้งาน เปิดที่ว่างตรงหน้าเขาเรียบร้อย
ชิวจินฝูไม่พูดพร่ำทำเพลง พุ่งเข้าไปถีบทันที จนเฮยตั้นล้มคว่ำลงกับพื้น
“ไอ้สารเลว ฉันปฏิบัติต่อแกไม่เลวเลยนะ แต่ตอนคับขันแกกลับแกล้งฉันแบบนี้?”
“วันนี้ถ้าไม่ใช่เพราะพี่หลินใจกว้างให้อภัย ฉันคงถูกแกทำพิษหนักแล้ว!”
“แกไม่ต้องมาทำงานอีกต่อไปแล้ว ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!”
เฮยตั้นรีบคลานขึ้นมาคุกเข่าต่อหน้าชิวจินฝู “หัวหน้าครัว ผมผิดเอง ผมเลวเอง เป็นความผิดผมทั้งหมด!”
“ผมขอร้องละ อย่าไล่ผมออกเลย”
“พ่อผมทุ่มเงินไปมากเพื่อฝากให้ผมเข้ามาทำงานที่นี่ ถ้าผมกลับบ้านไปทั้งอย่างนี้ พ่อต้องตีผมตายแน่”
“ผมขอร้องละ ปล่อยผมไปเถอะ”
ชิวจินฝูแค่นเสียงเย็นชา ไม่พูดอะไร กลับหันไปมองหลินปิน
เฮยตั้นเข้าใจในทันที คุกเข่าคลานมาหยุดตรงหน้าหลินปิน คว้าขากางเกงเขาไว้ พลางร้องไห้ฟูมฟายน้ำมูกน้ำตานองหน้า
“ปินจื่อ พวกเราเป็นเพื่อนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กนะ”
“เรื่องวันนี้ เป็นความผิดฉันเอง ฉันไม่น่าพูดจาแบบนั้นกับเอ็งเลย”