ชิวจินฝูได้ยินก็เดือดดาลทันที: "ยังจะไม่เลิกอีก!"
พูดจบ เขาก็ถีบประตูหลังเปิดออกเดินไป
เฮยตั้นและพ่อครัวคนอื่น ๆ รีบตามไปทันที กลัวว่าชิวจินฝูจะอารมณ์ชั่ววูบแล้วเกิดเรื่องขึ้น
แต่พอชิวจินฝูออกมาถึงนอกประตู ก็เห็นหลินปินยืนอยู่หน้ารถห้องเย็นสองคัน ในรถทั้งสองคันนั้นเต็มไปด้วยปลาจวดเหลืองตัวเบ้อเร้อ
เขาหายใจเข้าเฮือกใหญ่แล้วยืนตะลึงคาที่
เหล่าพ่อครัวที่ตามออกมาก็เห็นปลาจวดเหลืองสองคันเต็ม ก็พากันตะลึงเหมือนกัน ต่างเบิกตากว้างแทบจะยัดไข่ไก่ลงไปได้ทั้งฟอง
หลายคนขยี้ตา กลัวว่าตัวเองตาฝาด
ชิวจินฝูกลืนน้ำลาย มุมปากกระตุกโดยไม่รู้ตัว
ตั้งแต่เมื่อคืน เขาใช้เส้นสายแทบทั้งหมดเพื่อหาปลาจวดเหลือง แต่สุดท้ายก็หาได้ไม่กี่ตัว!
เขาเป็นถึงหัวหน้าพ่อครัวของภัตตาคารประจำรัฐ แต่ยังหามาไม่ได้...
หลินปินซึ่งเป็นแค่ชาวประมง ไม่เพียงหามาได้ ยังได้มาตั้งสองคันเต็ม
ปลาจวดเหลืองมันหาง่ายขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
ถ้ามันหาง่ายขนาดนั้น แล้วทำไมเขาถึงหาซื้อไม่ได้สักตัว?
หลินปินมองชิวจินฝูแล้วตบรถห้องเย็นพลางพูดว่า: "อาจารย์ชิว ขึ้นมาดูปลาจวดเหลืองพวกนี้หน่อย"
ชิวจินฝูได้สติ ปีนขึ้นรถไปดู ใจก็เต้นแรงอีกครั้ง
ปลาจวดเหลืองพวกนี้มากกว่าที่เขาคิดไว้ ปลาแน่นขนัดเบียดกันแน่น แต่ละตัวขนาดถึงมาตรฐานเกรดหนึ่ง