หวังหย่งมองหลินปินด้วยความโกรธจัด สีหน้าอยากจะกินเลือดกินเนื้อเขาเลยทีเดียว
ให้ตายสิ เมื่อคืนเขารอหลินปินทั้งคืนก็ไม่เห็นแม้แต่เงา พอเช้านี้ไปถามดู แทบจะโมโหจนระเบิด
มีคนเห็นหลินปินออกเรือหาปลาเมื่อคืน ได้ปลาจวดเหลืองกลับมาเพียบ!
เมื่อคืนเขาตั้งใจเลี้ยงข้าว ก็เพื่อหลอกถามแหล่งจับปลาจวดเหลืองจากหลินปิน พอรู้แล้วก็จะถีบหัวส่ง ฮุบปลาจวดเหลืองไว้คนเดียว
แต่ใครจะรู้ สุดท้ายกลับโดนหลินปินตบตาเล่นซะงั้น!
หลินปินมองดูท่าทีของหวังหย่งแล้วหัวเราะในใจ แต่บนใบหน้ากลับแสดงความงุนงง พลางพูดว่า "หวังหย่ง ลุงจิ้นปู้ พวกคุณนี่มัน...?"
หวังจิ้นปู้ทำหน้าบึ้ง ส่งเสียงเย็นในลำคอ ไม่พูดอะไร
หวังหย่งที่อยู่ข้างๆ เอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อหลินปิน "หลินปิน แม้แต่ฉันยังกล้าเบี้ยวนัด แกเบื่อมีชีวิตอยู่รึไงวะ?"
หลินปินได้ยินดังนั้นก็ทำเป็นเพิ่งนึกขึ้นได้ ตบต้นขาฉาด "เมื่อวานยุ่งมากเลย กินข้าวน่ะฉันลืมสนิทเลย"
"งั้นนายจัดโต๊ะใหม่สักหน่อย คืนนี้ฉันไปเอาไหม?"
หวังหย่งฟังคำนี้แล้ว จมูกแทบจะเบี้ยวด้วยความโกรธ
เขาจ้องเขม็งใส่หลินปิน พลางตวาดเสียงดัง "แกนี่คิดได้สวยนักนะ!"
ฉันไม่พูดมากกับแกแล้ว เพราะแกนี่แหละ เมื่อคืนเลยทำให้อาสองของฉันเสียเวลาออกเรือ ต้องจ่ายค่าเสียหายให้อาสองฉัน
ฉันไม่เอามาก จากแก 300 หยวนแล้วกัน เรื่องนี้ก็ถือว่าจบ
หลินปินเลิกคิ้ว นึกว่าหวังหย่งจะอ้าปากขอเป็นหมื่นเป็นพัน ที่แท้ก็แค่นี้ ไม่เอาไหนเลย