หลินปินได้ยินว่าเป็นเครื่องเคลือบหลวงสมัยราชวงศ์หมิง ก็ยิ้มออกมาทันที
ถ้าเป็นของโบราณอย่างอื่น เขาคงต้องหาทางจริง ๆ...
แต่พอจางเจี้ยนชุนพูดถึงของโบราณสมัยหมิง ก็เหมือนเดินมาชนปืนเขาเลย
ซากเรือจมใกล้เกาะรังมดนั่นแหละ สมัยราชวงศ์หมิงแท้ ๆ มีของอยู่แล้ว เขาเลือกหยิบมาสักสองสามชิ้นก็จบ
“ไม่มีปัญหา ก็แค่ของโบราณสมัยหมิงนี่”
“คุณคิดว่าเอาสักกี่ชิ้นดี”
จางเจี้ยนชุนได้ยินก็หัวเราะ
“น้องหลิน คุณอาจไม่ค่อยรู้ราคาตลาดของโบราณพวกนี้”
“โรงรับจำนำในอำเภอเรา แจกันเครื่องเคลือบหลวงสมัยหมิงของแท้ชิ้นหนึ่ง อย่างน้อยก็ห้าร้อยหยวน!”
“ชิ้นดี ๆ หน่อย ขายได้ถึงพันสองร้อยกว่าหยวน”
“ที่เราเชิญรองหัวหน้าอู๋มา ก็เพื่อชมสมบัติ”
“หามาได้สักชิ้นก็พอแล้ว!”
หลินปินขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณจาง ในเมื่อผมพูดแล้ว ยังไงก็ต้องหาให้ได้แน่ ถ้าไม่ต้องกังวลเรื่องเงิน”
“เอาสักกี่ชิ้นถึงจะเหมาะ”
จางเจี้ยนชุนหัวเราะ “งั้นก็ยิ่งเยอะยิ่งดีสิ!”
“แต่ของที่หมุนเวียนในตลาด ของสมัยหมิงนี่ถือว่าหายากแล้ว”
“อย่างแจกันเครื่องเคลือบหลวงนี่ยิ่งน้อยใหญ่”
“คุณหามาได้สักชิ้นก็ถือว่าโชคดีแล้ว”
“ถ้าหาไม่ได้จริง ๆ คุณก็ไม่ต้องฝืน”
“ฉันจะทิ้งหน้าตัวเองเข้าไปอ้อนวอนรองหัวหน้าอู๋ให้ช่วย เขาก็คงไม่กล้าปฏิเสธ”
หลินปินโบกมือ “ไม่ต้องขนาดนั้น”
“หาแจกันสมัยหมิงสักสองสามใบ สำหรับผมแล้วไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย”
“อย่างช้าที่สุดเที่ยง พรุ่งนี้ผมต้องเอาของมาให้ได้!”
“แต่ว่าต้องรบกวนคุณ นัดรองหัวหน้าอู๋มาเจอพรุ่งนี้เที่ยงนะ”