เจียงฉินหมินพูดจบก็มองไปยังผิวน้ำ คิ้วขมวดแน่น
เมื่อก่อนเขาเคยได้ยินเพียงว่า น่านน้ำใกล้เกาะรังมดนั้นอันตรายมาก
แต่วันนี้ได้เห็นกับตา จะว่าแค่อันตรายได้ยังไง มันคือการส่งหัวไปให้เขาเชือดชัดๆ!
ใต้คลื่นที่ซัดสาด พอเห็นแนวหินโสโครกเบื้องล่างได้รางๆ รอบด้านก็เต็มไปด้วยวังวนเล็กใหญ่ไม่เท่ากัน
ใต้ท้องทะเลแถบนี้มีหินโสโครกมากมายขนาดนี้ ไม่แน่อาจมีกระแสน้ำดูดลงด้วย!
เพราะท้องฟ้ามืดแล้ว เขาจึงไม่สามารถดูสีของผิวน้ำเพื่อประเมินได้ แต่จากประสบการณ์ที่ผ่านมา เขาบอกได้เลยว่าโซนนี้ต้องไม่เอาพวกเรือเข้าไปใกล้เด็ดขาด
แค่เฉียดเข้าไปนิดเดียวก็มีแต่เรือแตกคนตาย
หลินปินเดินมาข้างหน้า ยิ้มพลางพูดว่า "น้าเจียง วางใจเถอะครับ ผมมั่นใจเต็มร้อยว่าจะพาเราฝ่าน่านน้ำส่วนนี้ไปได้อย่างปลอดภัย"
"อาเจียงพักสักหน่อยก่อนนะครับ ต่อจากนี้ยกให้ผม"
เจียงฉินหมินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมส่งหางเสือให้หลินปิน
หลินปินรับช่วงต่อแล้ว ก็หาเป้าหมายอ้างอิงที่เป็นวังวน แล้วขับตรงเข้าไปเลย
เจียงฉินหมินเห็นดังนั้นก็อึ้งไปเลย
"หลินปิน ข้างหน้าเป็นวังวนนะ รีบหยุด!"
"หยุดนะ..."
ยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นหลินปินหักหางเสือ เรือกลับแล่นผ่านวังวนไปได้อย่างมั่นคง
จากนั้น หลินปินก็ปรับหัวเรือไปเรื่อยๆ รักษาสมดุลของเรือไว้ตลอด
ไม่ถึงสิบนาที เขาก็พาเรือออกจากแนวหินโสโครกมาจอดเหนือจุดซากเรือจมได้