ซุนเหว่ยซินได้ฟังดังนั้น ก็ฟาดมือลงบนโต๊ะฉาดใหญ่
เดิมทีที่ธุรกิจถูกหลินปินปั่นป่วนจนพัง เขาก็โมโหเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ตอนนี้หวังจิ้นจวินยังมาพูดจาให้เจ็บใจอีก
“หวังจิ้นจวิน แกตั้งใจมาเยาะเย้ยฉันใช่ไหม!”
หวังจิ้นจวินรีบโบกมือ พลางอธิบายว่า “เหว่ยซิน ใจเย็น ๆ ก่อน ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
“เห็นว่าหลินปินสร้างฐานรากบนที่ดินของแกเสร็จแล้ว”
“ที่มาวันนี้ ก็อยากถามแกว่า ยอมให้หลินปินสร้างบ้านบนที่ดินของแกไหม”
ซุนเหว่ยซินตะโกนลั่นทันที “ยอมบ้าอะไรล่ะ!”
“ไอ้หลินปินนี่ ทำลายธุรกิจฉันก่อน แล้วยังจะมายึดที่ฉันอีก ฉันไม่จัดการมันให้ตาย ฉันไม่ใช่ซุนแล้ว!”
หวังจิ้นจวินกับหวังหย่งสบตากัน แววตามีรอยยิ้ม
สองคนนี้วางแผนกันไว้ตั้งแต่ที่บ้านแล้ว จะยุให้ซุนเหว่ยซินกับหลินปินสู้กัน
ด้วยกำลังของซุนเหว่ยซิน กำจัดหลินปินก็ง่ายเหมือนบี้มดตัวเดียว
หวังจิ้นจวินแกล้งทำเป็นจนใจ แล้วเติมเชื้อไฟต่อว่า “เหว่ยซิน ฉันก็ไม่เห็นด้วยแต่แรกที่จะอนุมัติที่ดินของแกให้หลินปิน”
“แต่หลินปินจับปลาได้ไม่กี่ตัว ก็มีชื่อเสียงในหมู่บ้านมากขึ้นเรื่อย ๆ”
“คนในคณะกรรมการหมู่บ้านเห็นพ้องต้องกัน ฉันก็จนใจ”
“เหว่ยซิน ตอนนี้ป้าแก่แล้ว หมดประโยชน์แล้ว…”
“ได้แต่มาบอกข่าวแก ถ้าจะแก้เรื่องนี้ แกต้องคิดหาทางเอาเอง”