ชั่วพริบตา หวังหย่งและหวังจิ้นปู้ก็ตาโต!
ถ้าไม่มีเบ้าตาคอยรั้งไว้ ลูกตาของทั้งคู่คงถลนออกมาแล้ว
หวังจิ้นปู้ตั้งสติได้ สูดลมหายใจเย็นเฮือก กลืนน้ำลายลงคอ มองหลินปินอีกครั้งด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ไอ้หนูนี่ เอาเงินมาจากไหนตั้งมากมาย?
ทั้งหมู่บ้านไป๋ซาโพ คนที่รวยที่สุดก็คือพี่ชายของเขา ซึ่งก็คือพ่อของหวังหย่ง ตระกูลหวังจิ้นจวิน แต่ถึงจะเป็นหวังจิ้นจวิน ก็คงควักเงินพันเดียวออกมาไม่ได้ในทันที!
เมื่อครู่ตอนที่เห็นหลินปินพนันกับหวังหย่ง ในใจเขาก็รู้สึกสังหรณ์ไม่ดี
แต่หลินปินเป็นยังไง เขาก็รู้ดี ไอ้พวกที่เล่นพนันจนทรัพย์สินหมดเกลี้ยง จะควักเงินพันเดียวออกมาได้ยังไง?
ผลคือ หลินปินควักออกมาจริง ๆ...
นี่ไม่ใช่สิบบาท หรือร้อยบาท แต่เป็นหนึ่งพันเต็ม ๆ
เขาทำงานหนักแทบตาย ทั้งทำนาทั้งตกปลา ตลอดทั้งปี รายได้ก็แค่ห้าร้อยถึงหกร้อยหยวนเท่านั้น
หลินปินควักกระเป๋าครั้งเดียว ก็เท่ากับรายได้สองปีของเขา ไอ้สารเลวนี่รวยจริงแล้ว?
ด้านข้าง หวังหย่ง จ้องกองธนบัตรปึกหนาด้วยสายตาเขม็ง สมองว่างเปล่า
ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่า เงินปึกหนานี้ มีจำนวนเท่าไหร่แน่ แต่ดูจากความหนา ต้องมีพันเดียวแน่!
หลินปินควักเงินพันเดียวได้?
เมื่อครู่ตอนที่เขากระชากคอเสื้อหลินปิน เขาก็เหลือบเห็นกระเป๋าหลินปินตุง ๆ อยู่ แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ข้างในเต็มไปด้วยเงิน!
เขามีเงินมากมายแบบนี้มาจากไหน?
หวังหย่งได้ยินตั้งแต่เช้าว่า หลินปินจับปลาจวดเหลืองได้เยอะมาก จ้างรถขนไปที่อำเภอ
ด้วยราคาปลาจวดเหลืองตอนนี้ ร้านขายปลาของรัฐให้อย่างมากเก้าเหมา สี ต่อชั่ง หลินปินจะหาเงินได้มากกว่าพันหยวน อย่างน้อยต้องจับปลาได้หนึ่งพันสองร้อยชั่ง...