หวังหย่งเข้าใจทันที ใบหน้าพลันเผยรอยยิ้มออกมา
“พ่อ สมแล้วที่ขิงแก่เผ็ดร้อนกว่า!”
หวังจิ้นจวินหัวเราะเบา ๆ “ก็เรียนรู้จากพ่อไปสิ ความรู้นิดหน่อยแค่นี้ แกยังต้องเรียนอีกหลายปี”
“เดี๋ยวกลับไป แกพาคนไปยึดเรือของหลินปินกับเจียงฉินหมินซะ!”
หวังหย่งพยักหน้า แล้วเดินตามหวังจิ้นจวินกลับหมู่บ้านไป๋ซาโพ
……
ช่วงบ่าย
หมู่บ้านไป๋ซาโพ บ้านไม้
หลินปินไปเอาสมุดทะเบียนบ้านมา พอล็อกประตูเสร็จก็ได้ยินเสียงคนเรียกจากด้านหลัง
“หลินปิน หลินปิน……”
เขาหันกลับไปมอง คนที่วิ่งโบกมือเรียกเขามาคือหลี่ฮุ่ยหลาน
“ป้า มาทำอะไรที่นี่ครับ?”
หลี่ฮุ่ยหลานหอบหายใจ รีบพูดว่า “เกิด…เกิดเรื่องแล้ว”
“หลินปิน รีบไปท่าเรือเร็ว!”
“ตาแก่ที่บ้านฉันกับชิงเสวี่ยอยู่ที่ท่าเรือ โดนหวังหย่งรังแกอยู่”
พอได้ยินแบบนั้น หลินปินก็ทิ้งหลี่ฮุ่ยหลานไว้ แล้วรีบวิ่งไปทางท่าเรือประมง
หลี่ฮุ่ยหลานยังไม่ทันตั้งตัว หลินปินก็วิ่งหายลับไปแล้ว เธอหอบหายใจอีกสองสามครั้ง ก่อนจะรีบตามไปที่ท่าเรือประมง
พอหลินปินมาถึงท่าเรือประมง ก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งล้อมอยู่แถวจุดจอดเรือของเจียงฉินหมิน ทุกคนกำลังดูเรื่องสนุกกันอย่างสนอกสนใจ
เขาเบียดฝ่าฝูงชนอย่างยากลำบาก พอไปถึงด้านหน้าสุดถึงได้เห็นสถานการณ์ชัดเจน
เจียงฉินหมินถูกสาวกของหวังหย่งสองคนกดเอาไว้ ใบหน้าแนบอยู่กับพื้นสารประโยชน์ของเรือ ต่อให้เขาออกแรงจนหน้าแดง ก็ยังดิ้นให้หลุดจากสองคนนั้นไม่ได้