หลินปินลุกขึ้นยืน เตะหวังหย่งอีกครั้ง ก่อนจะหันไปถามเจียงชิงเสวี่ยว่า “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
เจียงชิงเสวี่ยจ้องหวังหย่งเขม็ง
“เขาไม่มีเหตุผลอะไรเลย แต่อยู่ ๆ ก็จะอายัดเรือของพ่อฉัน พ่อฉันเลยไปคุยกับเขา”
“แต่เขาบอกว่าเรือของบ้านฉันไม่ได้มาตรฐาน ต้องอายัดเรือไปแก้ไข”
“พ่อฉันโกรธจนทนไม่ไหว ก็เลยมีเรื่องกับเขา ฉันกับแม่เข้าไปห้าม แต่เขากลับทำร้ายพ่อกับแม่ แล้วยังจะมารังแกฉันอีก!”
หลินปินขมวดคิ้ว เขาเข้าใจแล้ว ต้องเป็นเพราะเรื่องส่งของให้ภัตตาคารประจำรัฐแน่ ๆ หวังจิ้นจวินกับหวังหย่งถึงได้แค้นฝังใจ คิดจะเอาคืนเขากับเจียงฉินหมิน
แผนชั่วแบบนี้ต้องเป็นความคิดของหวังจิ้นจวินแน่ อายัดเรือของเขากับเจียงฉินหมิน พวกเขาออกทะเลไม่ได้ ก็ส่งของไม่ได้
ถึงตอนนั้น สิทธิ์ส่งของก็จะกลับไปอยู่ในมือพ่อลูกคู่นี้อีกครั้ง
ต้องยอมรับเลยว่าเจ้าเล่ห์ชั่วร้ายจริง ๆ!
จังหวะนั้นเองก็เกิดเสียงเอะอะขึ้นนอกห้องเรือ หวังจิ้นจวินพาคนจากคณะกรรมการบ้านเหล่ามาอีกสองคน รีบรุดมาถึง
เมื่อเห็นหวังหย่งถูกซ้อมจนหน้าบวมเหมือนหัวหมู เขาก็ปวดใจขึ้นมา
“หลินปิน ปล่อยลูกฉันเดี๋ยวนี้!”
หลินปินหัวเราะเยาะ ยื่นมือไปหิ้วหวังหย่งขึ้นมา แล้วเตะก้นเขาเต็มแรง
หวังหย่งเซถลา ล้มลงไปกองแทบเท้าหวังจิ้นจวิน
“พ่อ ถ้าพ่อไม่มาอีก ผมคงโดนไอ้หลินปินซ้อมจนตายไปแล้ว...”
หวังจิ้นจวินมองหวังหย่งด้วยความโมโหจนฟันแทบหัก
“ไอ้ไม่ได้เรื่อง แค่หลินปินคนเดียวแกยังสู้ไม่ได้ ยังมีหน้ามาพูดอีก!”