ท่าเรือประมง
เจียงฉินหมินกำลังเติมน้ำมันดีเซลให้เรือประมง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกมาจากข้างหลัง
“น้าเจียง!”
“น้าเจียง!”
เขาหันกลับไปมอง ก็เห็นหวังหย่งวิ่งเร็วๆ เข้ามา
สีหน้าเจียงฉินหมินหม่นลงทันที เขายังจำเรื่องที่เมื่อวานหวังหย่งมาที่บ้านเขา แล้วบังคับให้จ่ายค่าที่ดินชายทะเลได้ดี
หวังหย่งเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วพูดตรงๆ ว่า “น้าเจียง ผมต้องบอกเรื่องนึง!”
“เจียงชิงเสวี่ยกับหลินปิน สองคนนั่นคบกันแล้ว!”
เจียงฉินหมินเงยหน้าขึ้นมองหวังหย่งแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปเติมน้ำมันให้เรือต่อเงียบๆ
หวังหย่งเห็นแบบนั้นนึกว่าเจียงฉินหมินไม่ได้ยิน ก็พูดซ้ำอีกครั้ง “น้าเจียง เจียงชิงเสวี่ยกับหลินปินคบกันแล้วนะ!”
เจียงฉินหมินขมวดคิ้ว ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
“เออ ฉันรู้แล้ว”
หวังหย่งได้ยินแบบนั้น แทบอยากจะเอาคิ้วสองข้างมาพันกันเป็นเกลียว
เขาทำหน้าประหลาดใจสุดๆ “น้าเจียง แกแก่จนเลอะเลือนแล้วเหรอ?”
“ผมบอกว่า ลูกสาวแก เจียงชิงเสวี่ย กับไอ้เวรหลินปินนั่น คบกันแล้ว”
“ทำไมแกไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย?”
เจียงฉินหมินวางถังน้ำมันในมือลง แล้วพูดอย่างรำคาญ “แกอยากให้ฉันมีปฏิกิริยายังไง?”
“ให้ถือมีดทำครัว ไปฟันหลินปินรึไง?”
หวังหย่งได้ยินก็พยักหน้า “ไม่งั้นล่ะ?”
“น้าเจียง คราวนี้แกอย่าได้เลอะเลือนเชียวนะ!”
“สองวันก่อน ผมเห็นกับตาสองคนนั่นนอนอยู่บนเตียงเดียวกัน!”