เจียงฉินหมินสูบไปอีกสองคำ ก่อนเก็บกล้องยา ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
“พอดีฉันว่าง ๆ ก็เลยจะเดินไปเป็นเพื่อนนาย”
ทั้งสองเดินเคียงข้างออกจากหมู่บ้าน มุ่งหน้าไปยังตัวอำเภอ
มาถึงครึ่งทาง เจียงฉินหมินหยุดเท้า หาก้อนหินมานั่ง
“แก่แล้ว เดินไม่ไหว นั่งพักหายใจหน่อย”
หลินปินพยักหน้า หยิบบุหรี่ต้าเฉียนเหมินที่เตรียมไว้ ยื่นให้เจียงฉินหมินมวนหนึ่ง
“น้าเจียง สูบบุหรี่หน่อย”
เจียงฉินหมินรับบุหรี่มาดมดู “ต้าเฉียนเหมินเชียวนะ นายนี่รู้จักใช้ชีวิตดีเหมือนกัน”
หลินปินขีดไม้ขีดไฟ คอยจุดบุหรี่ให้เจียงฉินหมินอย่างกระตือรือร้น แล้วจึงจุดให้ตัวเองอีกมวน นั่งลงข้างเจียงฉินหมิน
“บุหรี่นี่ หัวหน้าครัวภัตตาคารประจำรัฐให้มา”
“คราวก่อนไปส่งปลาจวดเหลืองให้เขา ตอนจะกลับ เขายัดใส่มือผมมา”
“ถ้าอาเจียงชอบสูบ ที่บ้านผมยังมีอีกสองสามซอง กลับไปคราวนี้จะเอาไปให้ทั้งหมดเลย”
เจียงฉินหมินโบกมือ “ฉันไม่มีวาสนาได้เสพของดีแบบนี้”
“เก็บไว้สูบเองเถอะ”
หลินปินยิ้ม ไม่พูดอะไร เขารู้สึกตลอดว่าเจียงฉินหมินมีอะไรจะพูดกับเขา
ตั้งแต่สองคนออกจากหมู่บ้านมา ระหว่างทางก็ไม่พูดไม่จาอะไรเลยสักคำ
เจียงฉินหมินเอาแต่ก้มหน้าเดินนำตลอด หลินปินต้องเร่งฝีเท้าถึงจะตามทันหวุดหวิด
เท่าที่หลินปินรู้จักเจียงฉินหมิน ระยะทางแค่นี้ ไม่ถึงกับทำให้เจียงฉินหมินต้องหยุดพักเลย
ขณะนั้นเอง เจียงฉินหมินพ่นควันบุหรี่ออกมา “หลินปิน ปีนี้นายอายุเท่าไหร่แล้ว”
หลินปินตอบ “ยี่สิบสี่แล้วครับ”