หวังหย่งได้ยินก็พยักหน้า ในใจแอบสงสัย
อยู่ดี ๆ โจวอิงถามถึงหลินปินทำไม?
โจวอิงมองหวังหย่ง: "เล่าเรื่องไอ้หลินปินหน่อย มันเป็นใครมาจากไหน?"
หวังหย่งขมวดคิ้วตอบ: "ผู้จัดการโจว ไอ้หมอนี่มันก็แค่นักพนันเลว"
"พอพ่อของมัน หลินฟู่เฉียง ตาย มันก็เอาแต่เกลือกกลั้วไม่ทำมาหากิน ต้องมาตื้อให้ผมเล่นไพ่กับมัน"
"ไอ้หมอนี่ติดพนันงอมแงม แต่ฝีมือเล่นไพ่ห่วยแตก"
"สุดท้ายก็หมดตัว หน้าด้านมายืมเงินผม พอใช้หนี้ไม่ได้ก็ไปขโมยของชาวบ้าน พอโดนจับได้ก็ทำเกเร"
"แถมยังชอบหลอกลวง สรรหาเรื่องโกหกทุกวัน หลอกเงินชาวบ้านไปตั้งเยอะ"
"ตอนนี้ชาวบ้านเห็นหน้ามัน ก็เหมือนเห็นตัวซวยเลย"
โจวอิงได้ฟังก็หรี่ตา หลินปินนี่แย่กว่าที่เธอคิดอีก
ชิวจินฝูคงถูกหลินปินหลอก ถึงได้ไปฝากความหวังไว้กับคนแบบนี้
เดิมทีเธอยังกังวลว่า เกิดหลินปินหาปลากลับมาได้จริงจะทำไง แต่ดูท่าคงคิดมากไปเอง
ของเลวแบบนี้ จะไปหาปลาจวดปากเหลืองได้ยังไง...
หวังหย่งเห็นโจวอิงเงียบ ก็ถามด้วยความสงสัย: "ผู้จัดการโจว ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดถึงมันครับ?"
โจวอิงยิ้มตอบ: "เมื่อกี้ฉันไปหาชิวจินฝู บอกเรื่องให้พวกเธอไปหาปลาจวดปากเหลือง"
"แต่ไอ้แก่ขี้เหนียวนั่น กลับยกเรื่องนี้ให้หลินปิน"
"ฉันเถียงมันไม่ออก เลยต้องให้หลินปินไปหาปลากับพวกเธอ ใครหาตัวใหญ่ได้ก็ใช้ของคนนั้น"