จางเจี้ยนชุนกวาดตามองหวังจิ้นจวินด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะส่งเสียงฮึดฮัดเบา ๆ
“ไง ผมมาหมู่บ้านไป๋ซาโพ ยังต้องมารายงานคุณล่วงหน้าด้วยหรือไง”
“ถ้าผมแจ้งคุณล่วงหน้า แล้วจะได้เห็นเรื่องสนุกเมื่อกี้ได้ยังไง”
“หวังจิ้นจวิน คุณนี่เลี้ยงลูกชายได้ดีจริง ๆ นะ”
หวังจิ้นจวินได้ยินแล้วใจกระตุก เรื่องเมื่อกี้คงบังเอิญเข้าตาจางเจี้ยนชุนพอดี
แต่ยังดีที่จางเจี้ยนชุนมาถึงช้าพอ เขายังพอหาทางแก้ตัวได้
คิดได้ดังนั้น หวังจิ้นจวินก็รีบพูดว่า “คุณจาง คุณเข้าใจผิดแล้วครับ”
“เรื่องวันนี้เป็นความผิดของหลินปินไอ้เด็กนี่ทั้งนั้นครับ”
“เรือของเขากับเรือของเจียงฉินหมินมีปัญหาด้านความปลอดภัย ลูกชายผมเลยมาสั่งให้แก้ไขครับ”
“แต่หลินปินไม่เพียงขัดขวางการปฏิบัติงาน ยังลงมือซ้อมลูกชายผมจนเป็นแบบนี้อีกครับ”
“ถ้าไม่ลงโทษเขาอย่างหนัก ก็คงระงับความโกรธแค้นของชาวบ้านไม่ได้หรอกครับ คุณจาง”
หวังหย่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบรับคำว่า “คุณจาง คุณอาจยังไม่ค่อยรู้จักหลินปินคนนี้ครับ”
“หมอนี่เป็นนักพนัน พอเสียเงินหมดก็ออกไปขโมยของทั่วทุกที่ บ้านคนที่อยู่ตรงนี้มีหลังไหนบ้างที่ไม่เคยโดนหลินปินขโมย”
“ผมอุตส่าห์หวังดีให้เขายืมเงิน แต่เขากลับผัดวันประกันพรุ่งไม่ยอมคืน พอผมไปทวงหนี้ เขายังเอาฉมวกมาขู่ผมอีกครับ”
“ถ้าปล่อยคนแบบนี้ไว้ ไม่จัดการ หมู่บ้านเราคงไม่มีวันสงบสุขครับ”
พอได้ยินเช่นนั้น ก็มีคนในฝูงชนรีบเออออตามทันที
“ใช่ ๆ บ้านผมเคยทำไก่ไข่หายไปตัวหนึ่ง วันรุ่งขึ้นก็ไปเจออยู่ที่บ้านหลินปิน”