หวังหย่งเห็นว่าหวังจิ้นจวินโกรธจริง ๆ ก็รีบโยนมีดทำครัวในมือลงพื้น
“พ่อ ผมแค่หงุดหงิดอยู่ในใจ”
“อีกอย่าง ต่อให้ผมจะฟันใคร ก็ไม่มีทางฟันพ่อแท้ ๆ ของตัวเองหรอกครับ!”
หลิวกุ้ยอิงโมโหขึ้นมา จ้องหวังจิ้นจวินเขม็ง
“หวังจิ้นจวิน นายอย่าเก่งแต่ในบ้านสิ”
“ฉันได้ยินเรื่องแล้ว จะโทษหวังหย่งได้ยังไง”
“ถ้าจะโทษก็ต้องโทษหลินปิน นายจะมาลงกับลูกทำไม”
หวังจิ้นจวินตบต้นขาฉาด โกรธจนเดินวนอยู่กับที่ถึงสองรอบ
เรื่องนี้หลินปินวางแผนเอาไว้จริง ๆ
ต้องยอมรับว่าแผนนี้แยบยลมาก ตั้งแต่แรกก็รู้แล้วว่าหลี่เป่าเฟิงเป็นสายของพวกเขา เพื่อไม่ให้เกิดปัญหามากไปกว่านี้ จึงเล่นไปตามน้ำ รับหลี่เป่าเฟิงเข้าทีมประมง
จากนั้นก็อาศัยหลี่เป่าเฟิงปล่อยข่าวให้หวังหย่งรู้ ล่อให้หวังหย่งออกทะเล ใช้แผนกลอกเสือออกจากถ้ำ
สุดท้ายก็ฉวยจังหวะที่คนอยู่กันเยอะ เปิดโปงตัวตนของหลี่เป่าเฟิง ใช้นิสัยใจร้อนของหวังหย่งเป็นเครื่องมือ ยืมมือฆ่าคน!
วางแผนซ้อนแผน คำนวณได้ดีจริง ๆ
แต่ถ้าลองคิดดูสักนิด ก็จะเห็นว่ามีบางจุดที่ไม่สมเหตุสมผล
หวังจิ้นจวินพูดสิ่งที่วิเคราะห์อยู่ในใจออกมาตรง ๆ
หวังหย่งขมวดคิ้วแน่น มองหวังจิ้นจวินอย่างงุนงง “พ่อครับ ตอนนี้พูดเรื่องพวกนี้ไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร”
“ผมเสียหน้าไปหมดแล้ว”
“วันนี้ถ้าไม่ไปคิดบัญชีกับหลี่เป่าเฟิง ต่อไปผมจะอยู่ในหมู่บ้านได้ยังไง”
พอได้ยินแบบนั้น หวังจิ้นจวินก็แทบจะโกรธจนเป็นลม เขายกมือขึ้นกำลังจะตบหวังหย่ง แต่หลิวกุ้ยอิงเข้ามาขวางไว้ก่อน