หลี่เป่าเฟิงมองคนสามคนที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ พลางถอยหลังไม่หยุด
“หานหลง ฉู่จวิ้น เฉินไห่เทา!”
“พวกเราเป็นเพื่อนซี้กันนะ”
“ฉันไม่เคยทำอะไรที่ผิดต่อพวกนายเลย”
“พวกนายจะลงมือกับฉันเพราะหลินปินเป็นคนนอกคนเดียวไม่ได้หรอกนะ”
ทั้งสามหัวเราะเยาะ เฉินไห่เทาที่ไว้ผมสั้นกำหมัดแน่น
“หลี่เป่าเฟิง แกยังมีหน้ามาพูดถึงความสัมพันธ์ของพวกเราอีกหรือ”
“พวกเราเห็นแกเป็นพี่น้อง แต่แกกลับเห็นพวกเราเป็นท่อนไม้!”
“ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมตอนเลือกผู้ใหญ่บ้าน หวังหย่งถึงรู้ล่วงหน้าว่าพ่อฉันจะลงคะแนนคัดค้าน”
“ที่แท้แกเป็นคนเล่นตุกติกอยู่เบื้องหลังมาตลอด”
“หานหลง ฉู่จวิ้น เดี๋ยวใครสองคนไม่ลงมือ คนนั้นก็ไม่ใช่พี่น้องของฉัน!”
“จัดการมัน!”
พอพูดจบ หานหลงกับฉู่จวิ้นก็ขานรับ จากนั้นทั้งสามก็กรูกันเข้าไป คนหนึ่งรัดคอ อีกคนกอดขา ส่วนคนที่เหลือกำหมัดชกท้องหลี่เป่าเฟิงไม่ยั้ง
หลี่เป่าเฟิงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด พลางร้องขอชีวิตไม่หยุด
แต่ไม่ว่าเขาจะร้องดังแค่ไหน ก็ไม่มีใครตอบรับ
เจียงฉินหมินขมวดคิ้ว มองหลินปินแล้วพูดว่า “หลินปิน ให้พวกเขาพอได้แล้ว”
“พวกเขายังหนุ่ม ลงมือหนักเบาไม่เป็น ถ้าเกิดเรื่องถึงชีวิตขึ้นมา...”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งสามก็หยุดมือแล้วหันมามองหลินปินพร้อมกัน
ขอแค่หลินปินบอกให้หยุด พวกเขาก็ยอมไว้หน้าหลินปิน
หลินปินพยักหน้า “ก็จริงอย่างที่น้าพูด”
“งั้นพวกนายก็เบามือหน่อย”
“อย่าให้ถึงกับมีใครตายก็แล้วกัน”
ทั้งสามสีหน้าดีใจ ขานรับพร้อมกัน ก่อนจะเหวี่ยงหลี่เป่าเฟิงลงกับพื้นแล้วรุมเตะ