หลินปินเห็นชิวจินฝูนิ่งเงียบไม่ยอมพูด จึงเอ่ยขึ้นก่อน
“อาจารย์ชิว จะเอาอย่างไรก็บอกมาตรง ๆ เถอะ”
“ถ้ามัวแต่อิดออดแบบนี้ ปลาเป็น ๆ ก็จะกลายเป็นปลาตายกันพอดี”
ชิวจินฝูได้สติ รีบตอบ “เอา นายตั้งราคามา ฉันเอาหมด!”
“ปลาเก๋าจุดฟ้าคุณภาพดีขนาดนี้ จะปล่อยให้คนอื่นได้ของถูกไปง่าย ๆ ได้ยังไง”
หลินปินยิ้ม “อาจารย์ชิว ให้ผมตั้งราคาไม่เหมาะหรอก ท่านเสนอมาเถอะ”
เขาเข้าใจดีว่าถึงจะเรียกราคาแพงลิบ ชิวจินฝูก็ต้องซื้อปลากล่องนี้อยู่ดี
แต่ถ้าทำอย่างนั้น การค้าก็จะเป็นแค่การซื้อขายครั้งเดียว คราวหน้าต่อให้หาปลาอะไรมาได้อีก คนเขาก็อาจจะไม่รับซื้อแล้ว
ชิวจินฝูหันไปทางเสี่ยวสวี “เสี่ยวสวี คราวที่แล้วนายไปร้านขายปลาของรัฐ ปลาเก๋าจุดฟ้าเกรดหนึ่งที่นั่น ราคาเท่าไหร่ต่อชั่ง”
เสี่ยวสวีได้ยินก็ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ตอบ “เหมือนจะสิบสี่หยวนต่อชั่งนะครับ”
คำพูดนี้หลุดออกมา หลินปินกับชิวจินฝูมองเสี่ยวสวีพร้อมกัน
ทั้งสองรู้แก่ใจว่าไอ้หมอนี่จงใจกดราคา!
แต่หลินปินไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงมองชิวจินฝูรอฟังคำตอบ
ชิวจินฝูถลึงตาใส่เสี่ยวสวี พูดด้วยน้ำเสียงเข้ม “หนุ่ม ๆ ความจำยังสู้ข้าไม่ได้เลย”
“ข้าจำได้ว่าร้านขายปลาของรัฐตั้งราคาไว้สิบห้าหยวนต่อชั่ง”
“น้องหลิน นายมีของดีอย่างนี้แล้วนึกถึงพี่ก่อน พี่ก็ต้องให้ราคาสูงกว่าร้านของรัฐอยู่แล้ว”
“แต่ว่าเงินทุนซื้อของที่พี่มี มันถูกกำหนดไว้แน่นอนแล้ว”
“นายลองดู สิบหกหยวนต่อชั่ง ได้ไหม”
“ถ้าไม่ได้ คราวนี้นายช่วยพี่ลดราคาหน่อย รอคราวหน้านายเอาปลามาส่งอีก พี่จะชดเชยคืนให้”
หลินปินยิ้ม “อาจารย์ชิว เราเองก็นับว่าเจอกันเป็นครั้งที่สองแล้ว ครั้งแรกก็แปลกหน้า ครั้งที่สองก็สนิทกัน นับเป็นคนรู้จักกันแล้ว”