หลินปินฟังแล้วคิ้วขมวดแน่นกว่าเดิม
เรื่องนี้ฟังดูน่าสงสัย
ในชาติก่อน ไม่มีใครส่งปลาให้ภัตตาคารประจำรัฐ ทำให้ชิวจินฝูต้องตกงาน หลังจากนั้นเขาก็ไม่เคยได้ยินว่าราคาปลาจวดเหลืองในตลาดตกต่ำลงมาก
แต่ตอนนี้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น หลังจากที่เขาช่วยชิวจินฝูผ่านพ้นวิกฤต ก็ชัดเจนว่าเบื้องหลังต้องมีคนอยากใส่ร้ายชิวจินฝู
คนผู้นั้นต้องรู้ล่วงหน้าแล้วว่า ในวันจัดงานเลี้ยงสมรส ชิวจินฝูจะใช้ปลาจวดเหลืองปริมาณมาก
เพื่อที่จะใส่ร้ายชิวจินฝู จึงไปกว้านซื้อปลาจวดเหลืองล่วงหน้าจำนวนมาก
เพียงแต่คนผู้นั้นไม่คาดคิดว่าเขาจะปรากฏตัวขึ้นและช่วยชิวจินฝูผ่านพ้นวิกฤตได้ จึงรีบเทขายปลาจวดเหลืองที่กักตุนไว้หลังจบงาน ส่งผลให้ราคาปลาจวดเหลืองในตลาดร่วงลงดิ่งเหว
“ท่านพี่ เรื่องนี้พี่ชิวเห็นว่ายังไง”
หลินปินได้สติ หันไปมองเสี่ยวสวีที่อยู่ข้างๆ
เสี่ยวสวีขมวดคิ้ว ค่อยๆ พ่นควันบุหรี่ออกมาแล้วพูดว่า “หลังจากอาจารย์ผมรู้เรื่องนี้ ก็ไปที่ห้องทำงานผู้จัดการใหญ่ครั้งหนึ่ง”
“พอท่านออกมา ก็ไม่ได้พูดอะไรเลย แจกเงินโบนัสให้พวกเราคนละสิบหยวน”
“น้องหลิน คุณคิดว่าเรื่องนี้มันยังไง”
หลินปินฟังแล้วหัวเราะพลางพูดว่า “ผมก็แค่ชาวประมง จะไปรู้เรื่องวกวนพวกนี้ได้ยังไง”
เขาเข้าใจเหตุผลในนั้นดี เพียงแต่ไม่อยากพูดมาก
วิกฤตปลาจวดเหลืองขาดตลาดครั้งนี้ เกรงว่าคงเกี่ยวข้องกับการต่อสู้ภายในของภัตตาคารประจำรัฐ
ต้องรู้ว่าเมนูงานเลี้ยงสมรสของภัตตาคารประจำรัฐ ไม่ใช่ใครจะรู้ก็ได้