หลินปินได้ยินก็ยิ้ม ในใจอดรู้สึกเล็กน้อยไม่ได้
ในชาติก่อน เขาเห็นจนชินตากับเล่ห์เหลี่ยมในวงการค้า เพื่อผลประโยชน์นิดหน่อย พี่น้องหักหลัง พ่อลูกเป็นศัตรูกัน เกิดขึ้นแทบทุกวัน
วันนี้ คำพูดของเจียงฉินหมินที่แฝงความซื่อตรง กลับทำให้เขารู้สึกถึงสิ่งที่ไม่ได้สัมผัสมานาน
ถ้าเป็นปลาราคาไม่กี่เหมาหยวนต่อชั่งตามปกติ เจียงฉินหมินใจกว้างขนาดนี้ เขาก็ว่าเป็นเรื่องปกติ
แต่ครั้งนี้พวกเขาจะออกไปจับปลาเก๋าจุดฟ้า!
ปลาเก๋าจุดฟ้าเกรดดี น้ำหนักเต็มตัว ขายได้ถึง 60 หยวน
ครั้งนี้ไม่ต้องพูดให้มาก จับได้สัก 20 ตัวก็น่าจะไม่มีปัญหา
พอถึงตอนนั้นขายไป ก็ได้ 1,200 หยวน ถ้าแบ่งครึ่ง อย่างน้อยก็ต้องให้เจียงฉินหมิน 600 หยวน
แต่เจียงฉินหมินพูดประโยคเดียว ยกเงิน 600 หยวนให้เขาทั้งหมด
หลินปินคิดถึงตรงนี้ รีบพูดขึ้นว่า "น้าเจียง อย่างนี้ไม่ได้นะ"
"ไม่ว่าอาจะเชื่อหรือไม่ ผมต้องจับปลาเก๋าจุดฟ้าได้ 20 ตัวแน่"
"ลากไปขายในเมือง อย่างน้อยก็ได้ 1,200 หยวน"
"เราแบ่งครึ่งกัน คนละ 600 หยวน ถ้าอาให้ผมทั้งหมด ก็เท่ากับอาทำเปล่าเลยนะ!"
เจียงฉินหมินได้ยินก็หัวเราะ "จะเรียกว่าทำเปล่าได้ยังไง?"
"เมื่อวานนายช่วยฉันใช้หนี้ค่าเช่าที่ดินชายทะเล ตัวเองยังควักเพิ่มไปอีก 5-600 หยวนไม่ใช่รึ?"
"เงินจากการออกเรือครั้งนี้ ก็ถือว่าฉันคืนให้นาย รอครั้งหน้าเราออกเรืออีกที ค่อยแบ่งครึ่งกัน"