หลินปินหว่านผงปะการังเสร็จ พอเงยหน้ากลับเห็นเจียงฉินหมินกำลังจ้องเขาตาเขม็ง
“น้าเจียง มีอะไรเหรอ?”
เจียงฉินหมินได้สติ ส่ายหน้าแล้วบอกว่า “เปล่าหรอก”
“แค่สงสัยว่า แกไปรู้จักที่นี่ได้ยังไง?”
หลินปินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ปิดบังหรอกครับ คือช่วงก่อนผมหาสมุดบันทึกตกปลาเล่มหนึ่งเจอใต้เตียง”
“น่าจะเป็นของพ่อผมที่เขียนไว้แล้วทำหล่นใต้เตียง”
“ข้างในบันทึกจุดและวิธีจับปลาไว้เยอะเลย”
“ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อ หลังๆ เลยลองดูสักตั้ง พอได้อวนปลาจวดเหลืองแล้วถึงเชื่อสนิท”
“รวมถึงที่แถวเกาะนี้มีปลาเก๋าจุดฟ้า ก็บันทึกไว้ด้วย”
เจียงฉินหมินฟังแล้วก็พยักหน้า เขาก็คิดอยู่แล้วว่าทำไมจู่ๆ หลินปินถึงรู้จุดและเทคนิคจับปลาได้มากมายขนาดนี้
ที่แท้ก็เพราะอย่างนี้นี่เอง…
หลินปินเห็นเจียงฉินหมินไม่ถามต่อ ก็โล่งอกไปที
ดีที่เขาเตรียมคำอธิบายไว้ก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นก็ยากจะอธิบายการเปลี่ยนไปของเขาในช่วงนี้
กรณีเมื่อวาน หวังหย่งถามว่าทำไมเขาถึงรู้ว่าพายุไต้ฝุ่นจะมา เขายังเอาเจ้าแม่มาจู่มาอ้างได้
แต่วันนี้เหตุการณ์คล้ายกัน เขาพูดแบบนั้นอีกไม่ได้แล้ว
หนึ่งคือเจียงฉินหมินไม่เชื่อ แถมจะยิ่งสงสัย สองคือฐานะของเจียงฉินหมินกับหวังหย่งนั้นไม่เหมือนกัน
เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าจะต้องมีวันนี้ แทนที่จะหาข้ออ้างอีก ก็สู้ใช้ชื่อเสียงของพ่อตัวเองมาอุดปากทุกคนดีกว่า
ยังไงพ่อเขาอย่างหลินฟู่เฉียง สมัยมีชีวิตนั้นฝีมือจับปลาขึ้นชื่อลือชาไปทั้งตำบล!