หลินปินมาถึงบ้านของเจียงฉินหมิน พอเข้าประตูก็เจอเจียงชิงเสวี่ยกำลังช่วยหลี่ฮุ่ยหลานเก็บถ้วยชามพอดี
ส่วนเจียงฉินหมินนั่งสูบกล้องยาอยู่ข้างๆ
เจียงชิงเสวี่ยเห็นหลินปิน ก็วางถ้วยชามในมือแล้วเดินไปหา
“หลินปิน มาได้ยังไงเนี่ย”
หลินปินยิ้มแล้วพูดว่า “ผมมีธุระกับลุงเจียงนิดหน่อยน่ะ”
เจียงฉินหมินเห็นกรงเหยื่อเป็นสองอันที่หลินปินถือมา ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าหลินปินมาชวนเขาออกทะเลด้วยกัน
เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปแล้วพูดว่า “ชิงเสวี่ย ไปช่วยแม่ล้างชามก่อน”
เจียงชิงเสวี่ยพยักหน้า หันกลับไปเก็บถ้วยชามต่อ
หลี่ฮุ่ยหลานถลึงตาใส่เจียงชิงเสวี่ยแล้วพูดเบาๆ ว่า “เป็นสาวเป็นแส้ ไม่อายบ้างเลย”
“เห็นผู้ชายก็วิ่งเข้าใส่ ถ้าเรื่องแดงออกไปจะไม่โดนหัวเราะเยาะตายเหรอ”
เจียงชิงเสวี่ยทำเสียงฮึแล้วพูดว่า “แม่ นี่มันยุคไหนแล้ว ความคิดแม่นี่มันคร่ำครึจัง”
“เมื่อวานถ้าหลินปินไม่ห้ามพ่อไม่ให้ออกทะเล วันนี้พ่อจะได้นั่งสูบยาอยู่ตรงนี้รึเปล่าก็ไม่รู้”
หลี่ฮุ่ยหลานได้ยินก็อารมณ์เสีย แย่งชามในมือเจียงชิงเสวี่ยไป
“มีใครแช่งพ่อตัวเองแบบนี้มั่ง”
“พูดกับแกไม่รู้เรื่องจริงๆ…”
พูดจบ หล่อนก็ถือถ้วยชามเดินเข้าครัว
ขณะเดียวกัน ในลานบ้าน
เจียงฉินหมินมองหลินปิน ถอนหายใจเบาๆ “หวังจิ้นจวินพาหวังหย่งไปหาเรื่องแกแล้วสินะ”
หลินปินยิ้ม “น้าเจียง ข่าวคราวนี่ฉับไวจังเลยนะครับ”