คำพูดนี้ทำให้ทุกคนชะงักไปพร้อมกัน
สายสืบ?
หวังหย่งถึงกับส่งสายสืบมาอยู่ข้างตัวหลินปินเลยเหรอ?
ชั่วขณะนั้น คนที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่รอบ ๆ ต่างพากันหันไปมองเจียงฉินหมินกับพวก
เจียงฉินหมินและคนอื่น ๆ เตรียมใจกันไว้แล้ว จึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจ
เมื่อเห็นทุกคนมองมา พวกเขาก็เงียบ ไม่พูดอะไร ยืนนิ่งอยู่กับที่ รอให้หลินปินเปิดโปงเรื่องนี้
หวังหย่งใจหายวาบ เผลอเหลือบมองหลี่เป่าเฟิงที่ยืนอยู่ในฝูงชน
หลี่เป่าเฟิงใจเต้นระรัว
หรือว่าเขาถูกจับได้แล้ว?
ไม่น่าใช่!
หลายวันมานี้เขาไม่เผยพิรุธเลยสักนิด หลินปินจะรู้ได้ยังไง?
คิดได้ดังนั้น หลี่เป่าเฟิงก็สบตากับหวังหย่ง ขยับลูกตาส่งสัญญาณบอกว่ายังไม่ถูกจับได้
หวังหย่งรับสัญญาณแล้วหันไปมองหลินปิน พลางแค่นเสียงเยาะ
“สภาพอย่างนาย ฉันจำเป็นต้องส่งคนไปอยู่ข้างตัวด้วยหรือไง?”
“ฉันว่านายแค่ไม่อยากยอมรับว่าตัวเองวางกับดักฉัน เลยพูดจาเหลวไหลอยู่ตรงนี้”
“คราวนี้ฉันยอมรับว่าพลาดก็ได้”
“เราคอยดูกันไปแล้วกัน”
พูดจบ หวังหย่งก็หันหลังเดินจากไปอย่างฉุนเฉียว แต่ในใจกลับถอนหายใจอย่างโล่งอก
ดีที่เขาหัวไว โยนความรับผิดชอบเรื่องเรือเปล่าทั้งหมดให้หลินปิน
คนอื่นจะเชื่อหรือไม่ก็ช่าง ขอแค่เขากลบเกลื่อนเรื่องนี้ไปได้ก็พอ
หลินปินยื่นมือขวางหวังหย่งไว้ มุมปากเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“หวังหย่ง นายไม่สงสัยบ้างเหรอว่าทำไมฉันถึงรู้ว่านายส่งสายสืบมาอยู่ข้างตัวฉัน?”
สีหน้าหวังหย่งชะงักไป
เขาก็สงสัยอยู่หรอก แต่เดาไม่ออกว่าหลินปินกำลังคิดจะทำอะไร
“ฉันไม่เข้าใจว่านายพูดเรื่องอะไร”
หลินปินพูดต่อว่า “เมื่อวานตอนออกทะเล เรือฉันเสีย ก็เลยออกทะเลไปกับหลี่เป่าเฟิง”