หวังหย่งได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวแดง ถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก
ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะดังมาจากด้านนอกห้องเรือ
หวังจิ้นปู้เปิดประตูออกไปดู ที่แท้เป็นพ่อค้าปลาที่ซุนเหว่ยซินส่งมารับปลา
พ่อค้าปลามองหวังจิ้นปู้ด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า
“กลับมากันหมดแล้ว ทำไมยังไม่ลงจากเรือล่ะ?”
“คนของฉันรอขนปลาอยู่กันหมดแล้วนะ”
พ่อค้าปลาถูมือ มองหวังจิ้นปู้กับหวังหย่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เมื่อวานตอนหวังหย่งให้คำมั่น เขาก็อยู่ที่นั่นด้วย วันนี้เขาพารถมาด้วยหลายคัน มารอที่ท่าเรือประมงตั้งแต่เช้าตรู่ ก็เพื่อมารับปลาทูหนึ่งหมื่นจินที่หวังหย่งจับมาได้!
ขอแค่เขาขนปลาทูหนึ่งหมื่นจินกลับไปได้อย่างราบรื่น
แค่ค่าคอมมิชชันก็ทำเงินได้ไม่น้อยแล้ว!
หวังจิ้นปู้ได้ยินแล้วสีหน้าก็มืดครึ้ม “วันนี้ไม่มีปลา!”
“ไสหัวไป ไปให้พ้น จะไปอยู่ตรงไหนที่เย็นก็ไปอยู่ตรงนั้น!”
พูดจบ หวังจิ้นปู้ก็ปิดประตูห้องเรืออย่างแรง
พ่อค้าปลายืนนิ่งอยู่กับที่ ทั้งคนมึนงงไปหมด
ปกติหวังจิ้นปู้เห็นเขาทีไรก็ทำเหมือนเห็นพ่อแท้ ๆ วันนี้เป็นอะไรไป?
พอได้สติ เขาก็โมโหขึ้นมาทันที สวนกลับไปโดยไม่รอช้า
“ไม่มีปลาก็ไม่มีสิ จะตะโกนหาอะไร?”
“ยังจะไล่ให้ฉันไปอยู่ตรงไหนที่เย็นอีก...”
“ได้ ต่อไปถ้าฉันมารับปลาจากนายอีกสักตัว ฉันจะเป็นหลานนายเลย!”
พ่อค้าปลาพูดจบก็ยังไม่หายโมโห ถ่มน้ำลายใส่ประตูห้องเรือ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
เหล่าคนที่ยืนดูความครึกครื้นอยู่บนฝั่งได้ยินแล้ว ต่างพากันขมวดคิ้ว