ภัตตาคารประจำรัฐ ภายในห้องรับรองส่วนตัว
จางเจี้ยนชุนคลอเคลียอยู่ข้างชายหนุ่มคนหนึ่ง ก่อนเปิดขวดเหล้าแล้วรินให้เขาหนึ่งแก้ว
“ฉันบอกเลยว่าทริปนี้นายมาถูกทางแล้ว ที่นี่มีเซียนจับปลาฝีมือดีอยู่คนหนึ่ง รับรองว่าตอบโจทย์นายได้แน่”
ชายหนุ่มยิ้มแล้วพูดว่า “คนที่คุณจางชมไม่ขาดปากแบบนี้ ฉันต้องขอดูตัวสักหน่อยแล้ว”
ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก
หลินปินผลักประตูเดินเข้ามา เห็นว่าในห้องนอกจากจางเจี้ยนชุนแล้ว ยังมีชายหนุ่มอีกคนหนึ่ง ดูอายุไล่เลี่ยกับเขา สวมแว่นตาและมีกลิ่นอายบัณฑิตอยู่ไม่น้อย
พอจางเจี้ยนชุนเห็นหลินปิน ก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาต้อนรับทันที
“น้องหลิน ในที่สุดนายก็มาเสียที”
“ฉันชมฝีมือนายให้เขาฟังตั้งนานแล้ว มา ๆ ฉันจะแนะนำให้รู้จัก”
“คนนี้คือนักประวัติศาสตร์ที่อายุน้อยที่สุดในอำเภอของเรา แถมยังเป็นนักชีววิทยาทางทะเลด้วย ลู่ตงจวิ้น ลู่คุณหนุ่ม!”
“ครั้งนี้ฉันเข้าเมืองอำเภอไปก็เพื่อพบลู่คุณหนุ่มนี่แหละ ต้องพูดกล่อมอยู่นานกว่าจะเชิญเขากลับมาได้”
“ลู่คุณหนุ่ม คนนี้แหละเซียนจับปลาที่ฉันเล่าให้คุณฟัง หลินปิน!”
หลินปินมองลู่ตงจวิ้นแล้วเลิกคิ้วขึ้น คนนี้เขารู้จักนี่นา!
ชาติที่แล้วเขาเห็นข่าวของลู่ตงจวิ้นทางโทรทัศน์อยู่บ่อย ๆ ลู่คุณหนุ่มคนนี้ภายหลังยังได้เข้าร่วมปฏิบัติการกู้และเก็บกู้ซากเรืออับปางชื่อดัง ไหหลำหมายเลขหนึ่ง อีกด้วย
อีกอย่าง ถ้าเขาจำไม่ผิด พ่อของลู่ตงจวิ้นก็คือผู้อำนวยการโรงงานอาหารกระป๋องของรัฐอำเภอหย่งอาน