เขารู้ดีว่าการขนส่งสินค้าไปต่างมณฑลนั้นยากแค่ไหน
ปลาทั่วไปขายในท้องถิ่นได้กิโลละแปดเหมา ถ้าขนไปขายมณฑลข้างเคียง พอรวมค่าปลาเสียหายกับค่าขนส่งแล้ว อย่างน้อยต้องขายกิโลละหนึ่งหยวนสามเหมา ถึงจะมีกำไร
ตอนนี้ปลาหวงกูในมณฑลของพวกเขากำลังอยู่ในฤดูวางไข่ ตลาดจึงแทบไม่มีปลาชนิดนี้เลย หากขนปลาหวงกูจากมณฑลข้างเคียงมาขายที่นี่ ต้นทุนก็จะสูงขึ้นไปอีก อาจสูงถึงกิโลละหนึ่งหยวน
รวมต้นทุนทั้งหมดแล้วก็ตกกิโลละหนึ่งหยวนห้าเหมา
รถคันนี้บรรทุกปลาหวงกูอย่างน้อยสามถึงสี่ร้อยจิน
คิดตามน้ำหนักขั้นต่ำสามร้อยจิน ปลาหวงกูทั้งรถก็มีราคาสี่ร้อยห้าสิบหยวน
บวกค่าน้ำมันกับค่ารถเข้าไป คิดเป็นห้าร้อยหยวนก็ใกล้เคียงแล้ว
เขาไม่เชื่อหรอกว่าคนจนกรอบอย่างหลินปินจะควักเงินห้าร้อยหยวนออกมาได้
ยิ่งไปกว่านั้น เอกสารนำเข้าสินค้ากับเอกสารรับรองการจับปลาอย่างถูกกฎหมายจากมณฑลข้างเคียงก็ใช่ว่าจะหามาได้ง่าย ๆ!
พอได้ยินดังนั้น หวังหย่งก็พูดอย่างมั่นใจว่า “ใช่แล้ว เขาแค่อยากข่มขู่พวกเราเท่านั้น”
“เขาต้องไม่มีเอกสารแน่”
“หลินปิน ฉันเกือบโดนนายหลอกเข้าให้แล้ว...”
ยังพูดไม่ทันจบ หลินปินก็ยื่นมือล้วงเข้าไปในอกเสื้อ
เอกสารสองฉบับที่ประทับตราสีแดงปรากฏขึ้นในมือของเขา
“งั้นเหรอ?”
“หวังหย่ง หัวหน้าอู่ เบิกตาดูให้ชัด ๆ นี่มันอะไร?”
หัวหน้าอู่ชะงักไป สายตาจ้องตราสีแดงบนเอกสารเขม็ง มุมปากกระตุกไม่หยุด
มันเป็นเอกสารรับรองการจับปลาอย่างถูกกฎหมายและเอกสารนำเข้าจากมณฑลข้างเคียงจริง ๆ!
เอกสารสองอย่างนี้ ต่อให้เขาลงมือไปจัดการด้วยตัวเอง ก็ใช่ว่าจะขอมาได้แน่ ๆ