ทุกคนมองเห็นว่า บนผิวน้ำทะเลมีเรือประมงออกหาปลาอยู่ทุกระยะครึ่งไมล์ทะเล
กวาดตามองไปก็เห็นเรือประมงหลากหลายขนาดจอดกระจัดกระจายเต็มพื้นที่ทะเล
ตามกฎที่ห้ามวางแหในรัศมีครึ่งไมล์ทะเล พวกเขาทั้งหมดจึงต้องออกไปจากที่นี่!
หวังจิ้นปู้กัดฟัน พาคนกว่าสิบคนขึ้นเรือ มุ่งหน้าไปยังแหล่งรวมปลาทูแห่งถัดไป
บริเวณใกล้ท่าเรือประมงของหมู่บ้านไป๋ซาโพ มีเพียงสามจุดที่มีไหล่ทวีปยื่นออกไปในทะเล
ทั้งสามจุดนี้จึงกลายเป็นแหล่งรวมปลาทู
ที่ผ่านมา เขามักส่งคนไปกระจายกำลังจับปลาทูตามแหล่งรวมทั้งสามจุด
แต่วันนี้เพราะหวังหย่ง ทุกคนจึงพากันมุ่งหน้าออกไปยังน่านน้ำนอกชายฝั่ง ทำให้ไม่มีใครเฝ้าที่นี่ ชาวประมงคนอื่นจึงฉวยโอกาสเข้ามา
ต่อมา หวังจิ้นปู้พาทุกคนวนไปทั่วบริเวณ แต่กลับพบว่าแหล่งรวมปลาทูทั้งสามจุดถูกเรือประมงจับจองเต็มหมดแล้ว!
เมื่อไม่มีทางเลือก เขาจึงได้แต่พาทุกคนหันหัวเรือกลับไปยังท่าเรือประมง
……
ท่าเรือประมง
หลินปินถือเงินอยู่ในมือ เริ่มจ่ายค่าแรงให้ทุกคน
“คราวนี้พวกเราจับปลาทูได้ทั้งหมดสามหมื่นหนึ่งพันห้าจิน!”
“คนที่จับได้มากที่สุดก็คือลุงซุน”
“เงินรางวัลหนึ่งร้อยหยวนนี้ ลุงซุนสมควรได้รับอย่างยิ่ง”
หลินปินยิ้มพลางยื่นธนบัตรสิบใบให้ซุนเฉิงซิ่น
ซุนเฉิงซิ่นเช็ดมือ ก่อนรับเงินไปด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า
“ไม่คิดเลยว่าเจ้าหนูนี่จะให้เงินจริง ๆ”
“งั้นฉันก็ไม่เกรงใจแล้วนะ”
“ทุกคนอย่าเพิ่งไป อีกเดี๋ยวหลินปินยังต้องให้ฉันอีกหนึ่งร้อยหยวน!”