คนขับรถห้องเย็นลงจากรถ แล้วยื่นใบสั่งซื้อในมือให้หลินปิน
“คุณหลินใช่ไหมครับ?”
“ปลาหวงกูที่คุณสั่งมาส่งแล้วครับ ตรวจดูว่าไม่มีปัญหาแล้วเราค่อยเซ็นรับของและขนลงนะครับ”
พอสิ้นเสียง ตรอกทั้งสายก็เงียบกริบอย่างน่าประหลาด
สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังรถห้องเย็นสีเขียวทหารคันนั้น
ไม่มีใครคาดคิดว่าหลินปินจะหาปลาหวงกูมาได้จริง ๆ
โจวอิงยืนนิ่งงันอยู่กับที่ ตะลึงจนพูดไม่ออก
เธอหันไปมองหวังหย่งกับหวังจิ้นจวิน คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น
สองคนนั้นเมื่อครู่ยังยืนยันกับเธออยู่เลยว่าหลินปินหาปลาหวงกูมาไม่ได้
แล้วรถปลาหวงกูคันนี้โผล่มาได้ยังไง?
หวังหย่งขมวดคิ้วแน่น งุนงงจนคิดอะไรไม่ออก
รถปลาหวงกูคันนี้มาจากไหนกัน?
สองวันนี้เขาจงใจส่งคนไปเฝ้าทั้งบ้านของหลินปินกับท่าเรือประมง หลินปินไม่มีทางออกทะเลได้เลย
อีกอย่าง ร้านขายสัตว์น้ำก็ขาดปลาหวงกูมาตลอด อยากซื้อก็ซื้อไม่ได้ อยากจับก็จับไม่ได้...
หรือว่าปลาหวงกูบนรถคันนี้จะตกลงมาจากฟ้ากัน?
หวังจิ้นจวินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนหน้านี้เขายังสงสัยอยู่ว่าทำไมหลินปินถึงยังทำท่ามั่นอกมั่นใจ ทั้งที่ถูกทุกคนเยาะเย้ย
ที่แท้ก็หาปลาหวงกูมาได้จริง ๆ!
ปลาหวงกูเต็มรถคันนี้ต้องเกี่ยวข้องกับช่วงที่หลินปินหายไปสองวันแน่ ๆ ส่วนเขาใช้วิธีไหนนั้นก็เดาได้ไม่ยาก
เขาฟันธงว่าหลินปินต้องแอบไปเมืองข้าง ๆ เช่าเรือออกทะเลจับปลา จากนั้นก็ติดต่อรถห้องเย็นให้มาส่งก่อนเที่ยงวันนี้