ซุนเหว่ยซินได้ยินดังนั้นก็แอบกัดฟันแน่น ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ ความหยิ่งผยองเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น
เขารู้ดีว่าสถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว!
เมื่อไม่กี่นาทีก่อน หลู่เหยาหมิงต้องวิงวอนขอซื้อปลาทูจากพวกเขาในราคาสูง เพื่อให้ทำออเดอร์กระป๋องเสร็จทันเวลา
แต่ตอนนี้ ปลาทูสามหมื่นจินของหลินปินกองอยู่ตรงหน้า พวกเขาจึงไม่มีทุนพอจะวางท่าหยิ่งผยองอีกต่อไป
คิดได้ดังนั้น เขาก็จ้องหลินปินเขม็งอย่างเคียดแค้น
ถ้าวันนี้ไม่มีหลินปินเข้ามาขวาง เขาต้องเชือดหลู่เหยาหมิงได้สักแผลแน่
แต่จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังคิดไม่ออกว่าหลินปินจับปลาทูสามหมื่นจินได้อย่างไรภายในห้าวัน
หลินปินกระแอมเบา ๆ “คุณหลู่ ผมเอาปลามาส่งให้แล้วครับ”
“ตามที่ตกลงกันไว้ เรื่องที่คุณรับปากผมไว้ ถึงเวลาทำตามแล้วหรือยังครับ?”
หลู่เหยาหมิงหัวเราะเบา ๆ แล้วพยักหน้า
“แน่นอนอยู่แล้ว!”
“พี่เหอ ไปทำสัญญาส่งของมาฉบับหนึ่ง เดี๋ยวเซ็นกับหลินปิน”
“แล้วเรียกคนเอาปลาไปส่งที่ไลน์ผลิต เร่งทำออเดอร์กระป๋องทันที”
“อ้อ แล้วเรียกนักบัญชีมาจ่ายเงินให้หลินปินให้ครบด้วย”
“ตั้งแต่นี้ไป ถ้าหลินปินส่งปลามา แล้วตรวจรับผ่าน ก็จ่ายเงินให้ครบตรงนั้นทันทีทุกครั้ง!”
คำพูดนี้ทำให้ซุนเหว่ยซินกับพวกมีสีหน้าตื่นตะลึง
พวกเขาส่งของให้โรงงานกระป๋องมาหลายปี แต่ไม่เคยได้รับการปฏิบัติแบบนี้มาก่อนเลย!
หลินปินได้ยินแล้วก็เข้าใจความคิดของหลู่เหยาหมิงทันที
ที่หลู่เหยาหมิงทำแบบนี้ อย่างแรกก็เพื่อขอบคุณเขา
ถ้าเขาไม่รีบเอาปลาทูมาส่ง หลู่เหยาหมิงก็คงต้องแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ด้วยการซื้อปลาทูจากซุนเหว่ยซินในราคาสูง!