“ยังไม่รู้หรือไง ฝั่งหมู่บ้านไป๋ซาโพส่งข่าวมาบอกฉันตั้งนานแล้ว!”
“ห้าวันมานี้ หลินปินจ้างคนไปแปดคน วันแรกที่ออกทะเลจับปลาทูมาได้รวมกันแค่แปดสิบชั่ง!”
“ส่วนอีกหลายวันหลังจากนั้น ฉันไม่รู้หรอก แต่ดูจากฝีมือที่จับได้แค่แปดสิบชั่งของนาย ยังไงนายก็จับปลาทูให้ได้สามหมื่นชั่งไม่ได้แน่!”
ซุนเหว่ยซินพูดพลางหันไปมองหลู่เหยาหมิง
“ผอ.หลู่ ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ฉันก็ปล่อยให้คุณเสียเที่ยวเปล่าไม่ได้!”
“เห็นแก่ที่หลายปีมานี้คุณอุดหนุนธุรกิจของเราไม่น้อย ถ้าเซ็นสัญญาตอนนี้และจ่ายค่าสินค้าครั้งเดียวจบ ฉันลดราคาปลาทูให้คุณชั่งละสองเหมาได้!”
“ชั่งละหนึ่งหยวนแปดเหมา ฉันยอมขาดทุนช่วยคุณเต็มที่!”
อีกสามคนที่เหลือก็พากันพยักหน้าเห็นด้วยทันที
ที่ผ่านมาเวลาจ่ายค่าสินค้า มักแบ่งจ่ายเป็นงวด อย่างน้อยก็สามงวด มากหน่อยก็ห้าหกงวด ระยะเวลาชำระหนี้อย่างน้อยสามเดือน บางครั้งยืดไปได้ถึงหนึ่งปี
ตอนนี้จ่ายค่าสินค้าครั้งเดียวจบ ต่อให้กำไรลดลงชั่งละสองเหมาแล้วจะเป็นไรไป ไม่มีอะไรคุ้มไปกว่าการได้เงินมาอยู่ในมือ
หลู่เหยาหมิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ เริ่มหวั่นไหวขึ้นมา
ลดราคาชั่งละสองเหมา ปลาทูสามหมื่นชั่งก็ลดไปได้หกพันหยวน
ประหยัดไปได้หกพัน รูรั่วที่ต้องอุดก็เล็กลงหน่อย…
เหอเจี้ยนเกอดึงแขนหลู่เหยาหมิงไว้ “คุณหลู่ เชื่อผมสักครั้งเถอะครับ”
“ปลามาถึงระหว่างทางแล้วจริง ๆ”
“ถ้าผมโกหกคุณ ขอให้ครอบครัวผมตายไม่ดี!”
พอได้ยินเช่นนั้น หลู่เหยาหมิงก็ชะงักไป ก่อนจะหันไปมองเหอเจี้ยนเกอ