ขณะที่จางเจี้ยนชุนกำลังครุ่นคิดอยู่ จ้าวเฉินเหลียงก็เอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “ปลาสองตันยกให้คุณทั้งหมดไม่ได้ ผิดระเบียบ!”
“เมื่อก่อนเวลาแบ่งโควตา ร้านขายส่งเหว่ยซินในเมืองจะเป็นฝ่ายมาขอรับก่อน”
“ร้านใหญ่ขนาดนั้น ยังขอรับได้มากที่สุดแค่ครึ่งเดียว”
“คราวนี้ก่อนมา คุณหลู่กำชับเป็นพิเศษว่าให้คุณมาขอรับก่อน ผมถึงได้ตรงมาที่นี่”
“ตามระเบียบ คุณขอรับโควตาได้มากที่สุดหนึ่งตัน”
หลินปินได้ยินแล้วพยักหน้า “หนึ่งตันน้อยไปหน่อย”
“ถ้าเป็นระเบียบก็หนึ่งตันแล้วกัน……”
ยังไม่ทันพูดจบ เจียงฉินหมินก็รีบดึงแขนหลินปินไว้ แล้วกระซิบว่า “หลินปิน อย่าเพิ่งรีบตกลง”
“ออกทะเลไปจับปลาค็อดไม่ใช่เรื่องเล็ก”
“มีหลายเรื่องที่ต้องคิดให้รอบด้าน ลองคิดดูให้ดีก่อน”
จางเจี้ยนชุนพยักหน้าเห็นด้วย “น้องหลิน ผมก็คิดว่าคุณควรพิจารณาอีกที”
“ปลาค็อดราคาสูง แต่จับยากด้วย”
“เรื่องจะทำกำไรได้หรือเปล่ายังไม่ต้องพูดถึง แต่ถ้าจับไม่ได้แล้วทำให้ธุรกิจของโรงงานกระป๋องเสียหาย คุณจะอธิบายกับคุณหลู่อย่างไร?”
จ้าวเฉินเหลียงเหลือบมองทั้งสองคน แล้วพ่นลมหายใจออกทางจมูก
“วันนี้ดันเจอคนรู้เรื่องเข้าจนได้”
“งานนี้ยากจริง ๆ ต่อให้โยนให้ซุนเหว่ยซิน เขาก็ยังต้องคิดหนัก”
“คุณซุนทำธุรกิจใหญ่โตขนาดนั้น ทีมประมงในมือก็มีชื่อเสียงไปทั่วอำเภอ”
“ถึงอย่างนั้น เขายังไม่กล้าขอโควตาหนึ่งตันเลย”
“คุณมีแค่ตัวคนเดียว ออกไปรับจ้างจับปลา ยังกล้าอ้าปากขอโควตาหนึ่งตันอีกเหรอ?”
“ไม่รู้จักประเมินความสามารถตัวเองเอาเสียเลย……”
“เอาละ เห็นแก่ที่คุณยังหนุ่มเลือดร้อน ผมจะให้โอกาสคุณอีกครั้ง”