หวังจิ้นจวินรีบลุกขึ้นจากพื้น
เขารู้ดีแก่ใจว่าซุนเหว่ยซินให้คนจับเขามาที่นี่ ต้องเป็นเพราะเรื่องที่ดินสร้างบ้านแน่ ๆ
เดิมทีเขาคิดจะลอบขัดขาหลินปิน
แต่แทนที่จะทำให้หลินปินล้ม กลับส่งตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานีตำรวจเสียเอง!
“เหว่ยซิน เรื่องวันนี้ถ้าจะโทษ ก็ต้องโทษเจ้าหน้าที่ฉี!”
“ถ้าไม่ใช่เพราะมันพูดจาเหลวไหลอยู่ตรงนั้น นายจะถูกส่งไปสถานีตำรวจได้ยังไง?”
“อีกอย่าง ตอนนั้นผมก็หวังดี ไม่อยากเห็นหลินปินยึดที่ดินสร้างบ้านของนายไป!”
“ใครจะคิดว่าหลินปินจะเชิญอู๋กังมาออกหน้าให้!”
“ถ้าไม่มีอู๋กังออกหน้าให้ หลินปินจะนับเป็นอะไรได้!”
ซุนเหว่ยซินได้ยินแล้วก็ทุบโต๊ะทำงานดังปัง “พอได้แล้ว เลิกพูดไร้สาระสักที!”
“เรื่องเจ้าหน้าที่ฉี ฉันต้องไปคิดบัญชีกับมันแน่!”
“แต่ตอนนี้ ฉันต้องคิดบัญชีกับไอ้โง่สองคนอย่างพวกนายก่อน!”
“กว่าจะออกจากสถานีตำรวจมาได้ ฉันต้องจ่ายเงินสองพันหยวนเพื่อวิ่งเต้น!”
“เงินนี่ พวกนายสองคนควรเป็นคนจ่ายแทนฉันหรือเปล่า?”
ซุนเหว่ยซินหันไปมองหวังจิ้นจวิน แล้วเรียกเงินก้อนโตอย่างไม่เกรงใจ
จุดประสงค์ของเขาง่ายมาก แค่อยากรีดเงินจากสองคนนั้น ส่วนเรื่องวิ่งเต้นก็เป็นแค่ข้ออ้าง
พอหวังจิ้นจวินได้ยินว่าต้องจ่ายเงิน ก็อึ้งไปทันที
วิ่งเต้นเรื่องอะไรถึงต้องใช้เงินสองพันหยวน?
แต่ตอนนี้อยู่ใต้ชายคาคนอื่น ก็จำต้องก้มหัว……
ถ้าเขาไม่ควักเงินให้ ไม่รู้ว่าซุนเหว่ยซินจะทำอะไรขึ้นมาอีก!
“ได้ ๆ ๆ เงินนี่ผมจ่ายเอง”