จางเจี้ยนชุนได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันยินดี รีบพูดว่า “ดี ดีมากเลย”
“น้องหลิน นายคิดว่าจะจับได้เมื่อไหร่ ฉันจะได้ตอบเขาไปถูก”
หลินปินครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า “ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อย่างช้าก็สองวัน”
พอได้ยินคำพูดนี้ เจียงฉินหมินก็อึ้งไป เขาเบิกตากว้างมองหลินปินอย่างประหลาดใจ
สองวัน?
นั่นมันฉลามเสือโคร่งนะ ไม่ใช่ปลาจาดที่มีอยู่เกลื่อนกลาด
แค่จะตามหาร่องรอยของฉลามเสือโคร่งภายในสองวันก็ยังยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจับมันเลย
เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าหลินปินสมองมีปัญหาหรือเปล่า พวกเขาสองคนลุงกับหลานใช้เวลาเกือบสามวันกว่าจะจับปลาจวดปากเหลืองได้ ทั้งที่หลินปินรู้อยู่แล้วว่ามีปลาจวดปากเหลืองอยู่ตรงนั้น
การจับฉลามยากกว่าการจับปลาจวดปากเหลืองตัวใหญ่ตั้งไม่รู้กี่เท่า จะจับฉลามเสือโคร่งได้ภายในสองวันน่ะหรือ เพ้อเจ้อชัด ๆ!
จางเจี้ยนชุนเองก็มีสีหน้าประหลาดใจเมื่อได้ยินเช่นกัน
แม้เขาจะไม่ได้ทำประมง แต่ก็รู้ว่าการจับฉลามยากแค่ไหน
ถ้าจับฉลามเสือโคร่งได้ง่าย ๆ ครีบฉลามก็คงไม่แพงขนาดนี้
หลินปินยอมรับงานออกทะเลไปจับฉลาม เขาก็ดีใจมาก แต่ถ้าจะบอกว่าหลินปินจับฉลามได้ภายในสองวัน เขาไม่เชื่อหรอก
ผู้คนรอบ ๆ ที่กำลังมุงดูเรื่องสนุก พอได้ยินหลินปินบอกว่าจะจับฉลามเสือโคร่งได้ภายในสองวัน ต่างก็พากันหัวเราะ สายตาที่มองหลินปินแทบไม่ต่างจากมองคนโง่
ถ้าจับฉลามได้ง่ายขนาดนั้น พวกเขาคงรวยกันไปนานแล้ว
นับตั้งแต่ก่อตั้งหมู่บ้านไป๋ซาโพมา มีเพียงหลินฟู่เฉียงที่เคยล่าฉลามได้ตัวหนึ่ง แถมยังเป็นฉลามยักษ์ที่ยาวแค่หกเมตร