ไป๋ซาโพ
ระหว่างทางที่หลินปินเดินกลับบ้าน เขาก็พบเจียงฉินหมินซึ่งกำลังเดินกลับมาจากทางบ้านของเขาพอดี
“น้าเจียง มาหาผมหรือครับ?”
เขาเดินเข้าไปหาแล้วทักอีกฝ่ายก่อน
ปลายถนนสายนี้มีบ้านอยู่เพียงหลังเดียว คือบ้านของเขา เจียงฉินหมินเดินมาจากทางนี้ เห็นได้ชัดว่ามาหาเขา
พอเห็นหลินปินมือเปล่า เจียงฉินหมินก็รู้สึกใจหายวูบ
สองวันนี้พอมีเวลาว่าง เขาก็วิ่งไปบ้านหลินปินตลอด แต่กลับไปมือเปล่าทุกครั้ง
ตอนแรกเขาคิดว่าหลินปินมีวิธีจริง ๆ แต่ดูตอนนี้แล้ว เขาเสียเวลาไปเปล่า ๆ ตั้งสองวัน หลินปินไม่ได้ทำอะไรเลย
“หลินปิน ปลาล่ะ?”
เจียงฉินหมินอดหงุดหงิดไม่ได้ รู้อย่างนี้เขาไม่น่าเชื่อหลินปินเลย เสียเวลาไปสองวัน ตอนนี้จะออกไปจับปลาก็ไม่ทันแล้ว!
หลินปินเอ่ยว่า “น้าเจียง อย่าเพิ่งร้อนใจครับ ผมหาปลาได้แล้ว”
“พรุ่งนี้เช้าผมจะส่งไปถึงหน้าภัตตาคารประจำรัฐตรงเวลา”
ได้ยินดังนั้น เจียงฉินหมินก็ขมวดคิ้วแน่น “นายแอบออกทะเลไปหรือเปล่า?”
หลินปินส่ายหน้า “ไม่ได้ออกครับ น้าเจียง รอพรุ่งนี้ก็รู้เอง”
“ผมรับรองว่าปลาที่หามาได้ถูกต้องตามกฎหมายแน่นอน”
“ดึกแล้ว ผมกลับบ้านก่อนนะครับ น้าก็รีบพักผ่อน พรุ่งนี้เช้าเราไปที่ตัวเมืองด้วยกัน”
พูดจบ หลินปินก็เดินตรงกลับบ้าน
แม้เจียงฉินหมินจะเห็นว่าหลินปินดูมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่ในใจก็อดเป็นห่วงไม่ได้
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาทำได้เพียงไพล่มือไว้ด้านหลังแล้วเดินกลับบ้าน