เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชิวจินฝูยังคิดจะพูดอะไรต่อ แต่หลินปินกลับตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วเดินออกจากภัตตาคารประจำรัฐไปโดยตรง
หลังกลับมาถึงหมู่บ้านไป๋ซาโพ หลินปินก็ไปหาเจียงฉินหมินที่ท่าเรือประมง
เจียงฉินหมินกำลังซ่อมราวเหล็กบนเรือ พอเห็นหลินปินมา เขาก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
ทั้งสองยังไม่ทันได้พูดอะไรกัน หวังจิ้นจวินก็เดินเข้ามาอย่างรีบร้อน
“เขามาทำอะไร?”
หลินปินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับโจวอิงแน่
“ใครจะไปรู้ ไปดูกันก่อนว่าเกิดอะไรขึ้น”
พูดจบ หวังจิ้นจวินก็เดินเข้ามาใกล้ แล้วทักทายเจียงฉินหมินก่อน
“ฉินหมิน ยุ่งอยู่หรือ?”
เจียงฉินหมินทำหน้าบึ้ง พยักหน้า แต่ไม่ได้เอ่ยปากพูด
หวังจิ้นจวินไม่ได้ใส่ใจ เขาหันไปมองหลินปินแล้วยิ้มพลางพูดว่า “หลินปิน ใบอนุมัติที่ดินสร้างบ้านที่นายยื่นขอไว้คราวก่อนออกมาแล้ว”
“ผมรีบเอามาส่งให้นายทันทีเลย”
“ลองดูสิ”
ระหว่างพูด หวังจิ้นจวินก็ยื่นใบอนุมัติให้หลินปิน
หลินปินดูแล้วก็เห็นว่าเป็นที่ดินแปลงที่เขาต้องการจริง ๆ แต่เขามองความคิดของหวังจิ้นจวินออกตั้งแต่แรก
การเดิมพันผ่านไปตั้งหลายวันแล้ว ใบอนุมัติไม่ออกเสียที แต่กลับมาออกเอาตอนนี้พอดี
เห็นชัด ๆ ว่าตั้งใจราดน้ำมันลงบนกองไฟ...
หวังจิ้นจวินถอนหายใจเบา ๆ แล้วแสร้งทำหน้าเหมือนจำใจพูดว่า “หลินปิน ไม่ใช่ว่าฉันจะมาเอาความดีความชอบหรอกนะ ตอนคณะกรรมการบ้านเหล่าประชุมกัน ทุกคนไม่เห็นด้วยที่จะอนุมัติที่ดินแปลงนี้ให้นาย ฉันต้องคัดค้านเสียงส่วนใหญ่ถึงจะพอช่วยเอาใบอนุมัติมาให้นายได้”