หมู่บ้านไป๋ซาโพ
บ้านของเจียงฉินหมิน
หลี่ฮุ่ยหลานมองบะหมี่ที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าเจียงฉินหมินกับเจียงชิงเสวี่ย ซึ่งเย็นชืดไปหมดแล้ว ก่อนจะถอนหายใจ
“ฉันบอกพวกเธอสองคนแล้วไง ต่อให้เป็นห่วงหลินปินแค่ไหน ก็ต้องกินข้าวก่อนสิ!”
“อีกอย่าง ตอนนี้ก็ป่านนี้แล้ว ถ้าเขาจะกลับมา ก็คงกลับมาตั้งนานแล้ว...”
“พวกเธอเป็นห่วงไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เจียงชิงเสวี่ยก็ลุกขึ้นยืน
“แม่ ทำไมแม่ถึงพูดแบบนี้ด้วยล่ะ?”
“หลินปินรับปากฉันแล้ว!”
“เขาต้องกลับมาแน่นอน”
หลี่ฮุ่ยหลานรู้ตัวว่าพูดผิดไป จึงรีบเอ่ยว่า “แม่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
“นั่งลงก่อน กินข้าวให้หมดเถอะ”
“กินเสร็จแล้ว แม่จะไปท่าเรือประมงเป็นเพื่อนพวกเธอสองคน”
เจียงฉินหมินได้ยินดังนั้นก็ลุกขึ้น “พวกเธอกินกันก่อน ฉันไปดูที่ท่าเรือประมงหน่อย”
เจียงชิงเสวี่ยวางตะเกียบลง
“ฉันไปด้วย!”
หลี่ฮุ่ยหลานชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นพ่อลูกกำลังจะออกจากบ้าน ก็ได้แต่ถอนหายใจแล้วเดินตามไป
ทั้งสามคนยังไม่ทันออกจากบ้าน ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็หอบหายใจ วิ่งเร็ว ๆ เข้ามาในลานบ้าน
“ช่างเจียง แย่แล้ว... แย่แล้ว!”
เจียงฉินหมินขมวดคิ้ว ผู้มาใหม่คือช่างก่ออิฐในทีมก่อสร้างที่กำลังช่วยหลินปินสร้างบ้าน เป็นคนที่เขาไปเชิญมาจากตำบลโดยเฉพาะ
“ช่างหลี่ เกิดอะไรขึ้น?”
ช่างหลี่กลืนน้ำลาย ชี้ไปนอกลานบ้านแล้วพูดว่า “พวกเรากำลังทำงานกันอยู่ หวังจิ้นจวินในหมู่บ้านของคุณกับหวังหย่งพาคนมา จะรื้อฐานรากทิ้งครับ!”
“พวกเราห้ามไม่อยู่ คุณรีบไปดูเถอะครับ!”
สีหน้าเจียงฉินหมินเปลี่ยนไป เขารีบวิ่งพรวดออกจากประตูบ้าน ตรงไปยังสถานที่ก่อสร้าง
ที่ดินสร้างบ้านซึ่งหมู่บ้านอนุมัติให้หลินปิน อยู่ห่างจากบ้านเขาแค่คูน้ำเล็ก ๆ คั่นกลาง และติดกับถนนสายหลักของหมู่บ้าน