ลู่ตงจวิ้นถอนหายใจ แล้วชี้ไปที่ตัวอักษรด้านหลังเหรียญทอง
“ตัวอักษรนี้เป็นอักษรโบราณ เพราะรูปร่างคล้ายลูกอ๊อด จึงเรียกว่าอักษรลูกอ๊อด”
“ส่วนที่มาของมัน ผมยังไม่แน่ใจ รอผมกลับไปค้นข้อมูลก่อน แล้วค่อยบอกคุณนะ”
“พี่หลิน เหรียญทองนี้มีที่มาไม่ธรรมดา ถ้าไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ อย่าขายเด็ดขาด!”
หลินปินพยักหน้า รับเหรียญทองมาแล้วเก็บใส่กระเป๋าด้านใน
เขามองลู่ตงจวิ้นที่มือเปล่า แล้วหัวเราะออกมา
“ส่วนผมนี่ได้ของมาเพียบ”
“ว่าไง นายหาไม่เจอเหรอ?”
ลู่ตงจวิ้นนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น พยักหน้า “ไม่เจอ ใครจะรู้ว่าที่เขียนไว้ในจดหมายเหตุอำเภอนั่นจริงหรือเปล่า”
“อย่าว่าแต่โบราณสถานเรืออับปางเลย แค่เงาสักนิดผมยังไม่เห็น”
“จริงสิ พี่หลิน คุณโตมาในหมู่บ้านชาวประมง เคยได้ยินเรื่องเรืออับปางสมัยราชวงศ์หมิงบ้างไหม?”
หลินปินเลิกคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนแน่นอน แต่ชาติที่แล้วเขาเคยอ่านหนังสือที่ลู่ตงจวิ้นเขียน
ขณะที่กำลังคิดว่าจะชี้แนะลู่ตงจวิ้นอย่างไรดี อีกฝ่ายกลับเปิดประเด็นนี้ขึ้นมาเอง
หลินปินแสร้งทำท่าครุ่นคิด “ผมจำได้ว่าเมื่อสิบกว่าปีก่อน พ่อเคยพูดถึงเรื่องนี้อยู่ครั้งหนึ่ง”
“ตอนนั้นพ่อไปแถวเกาะรังมด แล้วจับปลาจวดเหลืองกลับมาได้เต็มอวน”
“พอกลับบ้าน พ่อบอกแม่ว่าแถวนั้นอาจมีเรือจมอยู่ ไม่อย่างนั้นปลาจวดเหลืองคงไม่มารวมฝูงกัน……”
เขายังพูดไม่ทันจบ ลู่ตงจวิ้นก็ผุดลุกขึ้นยืนทันที
เขารู้ดีว่าแหล่งที่ปลาจวดเหลืองมารวมฝูงกันมักมีอยู่สองแบบ