ทุกคนหันไปตามเสียง ก็เห็นหลินปินกับลู่ตงจวิ้นปรากฏตัวอยู่ด้านหลังฝูงชน ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไร
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่
ชาวบ้านทั้งหลายเบิกตาโพลงทีละคน ราวกับเห็นผี
สำหรับพวกเขา คนสองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น ดูไม่ออกเลยว่าเป็นคนหรือผีกันแน่
พวกเขาไม่เคยเห็นใครไปถึงเกาะรังมดแล้วจะยังมีชีวิตกลับมาได้เลย!
ยิ่งไปกว่านั้น คราวนี้ยังกลับมาถึงสองคน!
หวังจิ้นปู้ที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ในฝูงชนกลืนน้ำลายเอื๊อกหนึ่ง เบิกตากว้าง แล้วแข็งทื่ออยู่กับที่
เป็นไปได้ยังไง?
หลินปินจะมีชีวิตกลับมาได้ยังไง?
ตอนหนุ่ม ๆ เขาเคยไปแถวเกาะรังมดครั้งหนึ่ง แค่เหลือบมองเพียงแวบเดียวก็กลัวจนหันหลังวิ่งกลับมาแล้ว
แถวนั้นมีทั้งกองหินใต้น้ำและกระแสน้ำเชี่ยวกรากเต็มไปหมด แถมยังมีผืนน้ำบางแห่งที่ดูสงบนิ่ง แต่ใต้ผิวน้ำกลับเต็มไปด้วยร่องลึก ขอแค่มีเรือแล่นผ่าน ก็จะถูกกระแสน้ำตกลงกระชากจมลงไปในพริบตา!
เกาะรังมดเชียวนะ ต่อให้เขาขับเรือลำใหญ่ก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้!
หลินปินขับเรือใบติดเครื่องยนต์ไปลำเดียว กลับ...กลับมีชีวิตกลับมาได้จริง ๆ เหรอ?
เจียงชิงเสวี่ยได้สติขึ้นมา พอคิดจะวิ่งเข้าไปหา ก็ถูกเจียงฉินหมินคว้าแขนไว้เสียก่อน
เจียงฉินหมินส่ายหน้า
เจียงชิงเสวี่ยเข้าใจทันทีว่ามีคนอยู่ที่นี่ตั้งมากมาย ถ้าเธอวิ่งเข้าไปหาเขาโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง คนอื่นคงเอาไปนินทาลับหลังได้ง่าย ๆ
แต่ไม่ว่าอย่างไร พอเห็นหลินปิน หินก้อนใหญ่ในใจเธอก็หล่นลงเสียที