เหอเจี้ยนเกอรีบพูดว่า “ก็ปลาทูจากหมู่บ้านไป๋ซาโพไง”
“หลินปิน ได้ปลาทูมาสามหมื่นชั่งจริง ๆ!”
“ผมเห็นกับตา!”
สิ้นคำ ห้องทำงานก็เงียบลงทันที
ทุกคนต่างขมวดคิ้ว
ซุนเหว่ยซินโพล่งขึ้นว่า “เป็นไปได้ยังไง?”
อีกสามคนก็ชะงักไปเช่นกัน ทั้งที่กำลังจะเซ็นสัญญากันอยู่แล้ว จู่ ๆ หลินปินโผล่มาจากไหนกัน?
ลำพังหลินปินคนเดียว จะจับปลาทูขึ้นมาได้สามหมื่นชั่งเชียวหรือ?
หลู่เหยาหมิงกลืนน้ำลายดังเอื๊อก “พูดให้ชัด ๆ สิ ปลามาจากไหน?”
เหอเจี้ยนเกอตบต้นขาตัวเอง “คุณหลู่ ก็ที่ไป๋ซาโพไงครับ ปลาพวกนั้นหลินปินจับขึ้นมาเอง!”
“สามหมื่นชั่ง มีแต่จะมากกว่านี้ ไม่มีทางน้อยกว่านี้!”
“ผมตรวจคุณภาพแล้ว ไม่มีปัญหาแน่นอน!”
หลู่เหยาหมิงได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วน้อย ๆ พลางมองเหอเจี้ยนเกอ แม้เขาจะเชื่อว่าเหอเจี้ยนเกอไม่มีทางหลอกเขา
แต่หลินปินจับปลาทูได้สามหมื่นชั่งจริง ๆ หรือ?
“ผอ.เหอ ที่คุณพูดมาจริงทั้งหมดหรือเปล่า?”
เหอเจี้ยนเกอทำหน้าอ่อนใจ “จริงครับ จริงแท้แน่นอน!”
“ผอ. เชื่อผมเถอะ!”
“ผมเห็นกับตา ปลาทูสามหมื่นชั่ง ไม่มีทางผิดแน่”
สิ้นคำ หลู่เหยาหมิงก็หัวเราะออกมาอย่างสะใจ
ดีจริง ๆ! เขาไม่คิดเลยว่าหลินปินบอกว่าจะจับปลาทูสามหมื่นชั่งให้ได้ภายในห้าวัน แล้วจะทำได้จริง ๆ!
“คุณซุน เห็นทีแผนที่พวกคุณวางไว้คงไม่สำเร็จแล้วล่ะ”
“ชั่งละสองหยวน ยังกล้าเรียกราคานี้ออกมาได้อีก!”
“ปลาทูในตลาดราคาอย่างมากก็ชั่งละสี่เหมา พวกคุณตั้งราคาสูงขนาดนี้ แล้วยังกล้าพูดว่าไม่ได้กำไรจากพวกเราอีก!”