หลู่เหยาหมิงขมวดคิ้วแน่น แล้วมองซุนเหว่ยซินอย่างลึกซึ้ง
เขารู้ดีว่าคนพวกนี้เป็นคนยังไง เมื่อก่อนพวกเขาเอาปลามาส่งให้โรงงานกระป๋องของเขา ไม่ว่าจะเป็นปลาอะไร ก็ขายแพงกว่าราคาตลาดเท่าตัว
เพราะการค้าส่งปลาของแต่ละตำบลอยู่ในมือคนพวกนี้ เขาจึงทำได้แค่หลับตาข้างหนึ่ง ปล่อยผ่านไป
แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าคนพวกนี้จับจุดอ่อนของเขาได้ แล้วยกราคาขึ้นไปถึงห้าเท่า!
เขาคำนวณในใจ ถ้าซื้อปลาทูสามหมื่นชั่งจากพวกเขาในราคาชั่งละสองหยวน ก็ต้องจ่ายเงินถึงหกหมื่นหยวน!
ถ้าคิดตามราคาตลาดสูงสุดที่ชั่งละสี่เหมา ก็ต้องจ่ายเพิ่มชั่งละหนึ่งหยวนหกเหมา
สามหมื่นชั่ง เท่ากับต้องจ่ายเพิ่มถึงสี่หมื่นแปดพันหยวน
พอคิดถึงตรงนี้ หลู่เหยาหมิงก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที ถ้าไม่ซื้อ ก็จะผลิตกระป๋องไม่ได้ ส่งของตามคำสั่งซื้อไม่ทัน สถานการณ์มีแต่จะแย่ลง
แต่ถ้าซื้อ ก็ต้องเสียเงินเพิ่มอีกสี่หมื่นแปดพันหยวน เสียเงินแบบนี้ทำเอาเขาเจ็บใจ!
ซุนเหว่ยซินเห็นหลู่เหยาหมิงไม่พูดอะไร จึงถอนหายใจอีกครั้ง
“คุณหลู่ พวกเรารู้ว่าคุณลำบากใจ”
“วันนี้ที่คุณเรียกพวกเรามา ก็เพราะอยากถามความเห็นของคุณ”
“ถ้าคุณยอมรับราคาชั่งละสองหยวน พวกเราจะส่งคนไปจับปลาทันที รับรองว่าจะส่งปลาทูสามหมื่นชั่งให้คุณก่อนมะรืนนี้”
“แต่ถ้าคุณไม่เห็นด้วย ต่อให้ต้องจ่ายค่าปรับเพราะผิดสัญญา พวกเราก็ไม่มีทางจับปลามาส่งต่อได้แล้ว”
พอพูดจบ บรรดาผู้จัดหาสินค้ารายอื่นก็พากันกล่าวสนับสนุน
“คุณหลู่ ตำบลตงผิงของพวกเราก็เหมือนกัน ถ้าตกลงราคาชั่งละสองหยวนกันไม่ได้ ก็จับปลามาส่งไม่ได้แล้ว”