หลังจากนั้น เรือประมงของเจียงฉินหมินไม่ได้เข้าเทียบท่า แต่กลับหัวเรือมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือของท่าเรือประมง
เรือสามลำที่ตามหลังเขามาต่างก็หันหัวเรือตามไป
กลุ่มคนที่มาดูความครึกครื้นต่างพากันขมวดคิ้ว
ไม่เข้าใจว่าเรือสามลำนี้จะไปไหน
หวังหย่งเห็นดังนั้นก็หัวเราะออกมา “หลินปิน เห็นไหม?”
“ไอ้แก่สี่คนนั่นจับปลาไม่ได้แน่ กลัวคนอื่นหัวเราะเยาะก็เลยหันหัวหนีไป”
หลินปินเหลือบมองหวังหย่ง
“พวกเขาไม่ได้หนี แต่กำลังจะเอาปลาไปปล่อยในฟาร์มปลาที่ฉันเพิ่งล้อมไว้ต่างหาก!”
ตอนจ่ายเงินมัดจำ เขาจงใจเพิ่มเงินให้อีกสองร้อยหยวน ก็เพื่อเร่งงานให้เสร็จเร็วขึ้น
คนพวกนั้นเริ่มทำตั้งแต่เที่ยงวันเมื่อวาน จนถึงบ่ายวันนี้ถึงจะดัดแปลงฟาร์มปลาเสร็จอย่างหวุดหวิด
ถ้าช้ากว่านี้อีกนิด ปลาทูหนึ่งหมื่นจินที่เจียงฉินหมินกับพวกจับมาได้ก็คงไม่มีที่ให้ปล่อย
หวังหย่งแค่นเสียงเบา ๆ “โม้เข้าไปเถอะ”
“เรือเปล่าสี่ลำ จะเอาปลาที่ไหนไปปล่อย?”
“ทุกคนอย่ายืนอยู่ตรงนี้เลย ตามฉันไปกันเถอะ”
“ฉันอยากเห็นกับตาว่าหลินปินจะเสกปลาทูหนึ่งหมื่นจินออกมาจากอากาศได้ยังไง”
พูดจบ เหล่าคนที่มาดูความครึกครื้นก็พากันตามหวังหย่งไปยังฟาร์มปลาของหลินปิน
เมื่อทุกคนไปถึง เจียงฉินหมินกับพวกก็เพิ่งจอดเรือเรียบร้อย
หวังหย่งยืนอยู่หน้าสุดของฝูงชน สีหน้าราวกับกำลังรอดูเรื่องสนุก
แต่หวังจิ้นปู้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ กลับขมวดคิ้ว
“หวังหย่ง มีอะไรไม่ชอบมาพากลแล้ว!”
“ดูเรือของเจียงฉินหมินกับพวกสิ กินน้ำลึกผิดปกติ...”