จากระดับกินน้ำของเรือ คาดว่าเขาคงจับปลาทูได้ถึงสามพันจิน!
เจียงฉินหมินเงยหน้ามองซุนเฉิงซิ่นกับคนอื่น ๆ
“ของผมสามพันจิน แล้วพวกคุณล่ะ?”
ซุนเฉิงซิ่นพูดอย่างตื่นเต้น “อวนของผมเล็กกว่าของคุณ จับได้น้อยกว่าหน่อย แต่ก็น่าจะได้สองพันเจ็ดร้อยกว่าจิน!”
หยางฉ่างหย่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยืดหลังตรง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“อย่ามองว่าผมอายุเยอะแล้ว ผมก็ได้สองพันหกร้อยกว่าจินเหมือนกัน!”
“หลี่เมิ่งเหว่ย ในบรรดาพวกเราสี่คน นายทำงานช้าที่สุด จับได้เท่าไหร่?”
หลี่เมิ่งเหว่ยยิ้ม “ถึงผมจะทำอะไรช้า แต่อวนผมใหญ่”
“ไม่ถึงสามพันจิน ก็ต้องได้สองพันแปดร้อยกว่าจิน มากกว่านี้ไม่มีทางน้อยกว่านี้แน่!”
เจียงฉินหมินลองคำนวณในใจ โดยคิดน้ำหนักขั้นต่ำของแต่ละคน รวมกันแล้วได้ปลาทูถึงหนึ่งหมื่นหนึ่งพันหนึ่งร้อยจิน!
ใช้เวลาแค่วันเดียว ก็ทำได้ถึงหนึ่งในสามของเป้าหมายแล้ว
หลินปินพูดถูกจริง ๆ ปลาทูสามหมื่นจิน ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก!
พอคิดถึงตรงนี้ เจียงฉินหมินก็ตื่นเต้นจนเสียงสั่น “ไป กลับท่าเรือกัน!”
“คราวนี้ผมจะดูสิว่าใครยังกล้าหัวเราะเยาะพวกเราอีก!”
ทั้งสามคนขานรับพร้อมกัน แต่ละคนยิ้มกว้างกว่าอีกคน
คราวนี้พวกเขาไม่เพียงได้ศักดิ์ศรีกลับคืนมา ยังจะได้เงินส่วนแบ่งเพิ่มอีกด้วย
เงินส่วนแบ่งรวมกับค่าแรงพื้นฐานแล้ว วันเดียวก็หาได้ยี่สิบหยวน!
ห้าวันก็ได้หนึ่งร้อยหยวน
ค่าแรงแค่ห้าวันสั้น ๆ เท่ากับที่พวกเขาหาได้ตามปกติถึงสองเดือน!
ถ้าทำต่อเนื่องได้ เดือนหนึ่งก็หกร้อยหยวน ปีหนึ่งก็หาได้เจ็ดพันสองร้อยหยวน
ทำสักปีครึ่งก็กลายเป็นคนแสนคนแรกได้แล้ว!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ทั้งสามคนก็อดรู้สึกเสียดายขึ้นมาไม่ได้