“จุดที่ผมบอกคุณไว้ ใต้น้ำนั่นมีปลาทูมากสุดก็ราว ๆ สองหมื่นห้าพันจิน”
“วันนี้พวกเราจับได้หนึ่งหมื่นหนึ่งพันจิน ยังเหลืออีกราวหนึ่งหมื่นห้าพันจิน”
“พรุ่งนี้ต่อให้จับกลับมาได้หมด ก็ยังขาดอีกห้าพันจิน”
“ปลาทูห้าพันจินที่ขาดอยู่ เราจะไปจับที่ไหนกัน?”
หลินปินแบมือทั้งสองข้าง มองเจียงฉินหมิน
เจียงฉินหมินขมวดคิ้ว “นายถามฉัน แล้วฉันจะไปถามใคร?”
“ในสมุดบันทึกการหาปลาที่พ่อนายทิ้งไว้ มีแค่จุดเดียวที่ปลาทูมารวมตัวกันหรือไง?”
หลินปินยิ้มขื่น ๆ แล้วพยักหน้า
“จุดที่ปลาทูมารวมตัวกันมีแค่ที่เดียวจริง ๆ”
“ถ้าอยากเติมปลาทูห้าพันจินที่ยังขาดให้ครบ ก็มีแค่ทางเดียว”
“ใช้หลี่เป่าเฟิงกลอกเสือออกจากถ้ำ เล่นงานหวังหย่ง!”
เจียงฉินหมินได้ยินแล้วกะพริบตาปริบ ๆ เห็นได้ชัดว่ายังไม่เข้าใจว่าหลินปินหมายถึงอะไร
หลินปินยื่นบุหรี่ให้เจียงฉินหมินหนึ่งมวน
“น้าเจียง ส่วนจะทำยังไง ตอนนี้ผมยังบอกน้าไม่ได้”
“น้าเป็นคนซื่อตรงเกินไป มีอะไรก็เก็บไว้บนหน้าไม่มิด”
ตอนกินข้าวเมื่อครู่ หลี่เป่าเฟิงนั่งอยู่ข้างเจียงฉินหมิน สีหน้าของเจียงฉินหมินตอนนั้นดูอึดอัดไม่น้อย
คนอย่างเจียงฉินหมิน สิ่งที่ทรมานที่สุดก็คือต้องช่วยคนอื่นเก็บความลับ
แทนที่จะทำให้เจียงฉินหมินอึดอัด ไม่พูดออกไปตอนนี้เสียยังดีกว่า
เจียงฉินหมินรับบุหรี่มาแล้วพยักหน้า “ได้”
“ฉันจะฟังนาย”
“ยังไงเสีย ขอแค่นายมีแผนอยู่ในใจก็พอ”
“ไม่มีอะไรแล้ว ฉันกลับก่อน อีกเดี๋ยวยังต้องไปจัดตาข่าย”
หลินปินรับคำ ก่อนจะตามเจียงฉินหมินกลับไปที่เรือประมง แล้วเริ่มจัดตาข่ายที่จะใช้ในวันพรุ่งนี้